قانون را کسانی نوشتندکه نامشان در متن آن نیست

نجم‌الدین جعفر بن حسن حلی، مؤلف «شرائع الاسلام» — کتابی که ساختارِ چهارگانه‌ی فقه امامیه را تثبیت کرد و قرن‌ها بعد یکی از منابع اصلیِ تدوین قانون مدنی ایران شد.

هوگو گروتیوس

Hugo Grotius۱۵۸۳ – ۱۶۴۵

مؤلف «در حقوق جنگ و صلح» — کسی که حقوق بین‌الملل را به‌عنوان رشته‌ای مستقل بنا گذاشت و نشان داد قاعده‌ی میان دولت‌ها می‌تواند بر عقل استوار باشد، نه بر فرمانِ یک قدرت.

روبر ژوزف پوتیه

Robert-Joseph Pothier۱۶۹۹ – ۱۷۷۲

حقوق‌دان فرانسوی سده‌ی هجدهم که رساله‌هایش درباره‌ی تعهدات، مستقیماً به متنِ قانون مدنی فرانسه راه یافت — و از آنجا به قانون مدنی ایران.

شیخ مرتضی انصاری

Sheikh Morteza Ansari۱۲۱۴ ق – ۱۲۸۱ ق

مؤلف «المکاسب» و «فرائد الأصول» — فقیهی که روشِ استدلالِ فقهی را دقیق‌تر و منظم‌تر کرد؛ بحث‌های او درباره‌ی بیع و شروط، مبنای بسیاری از مواد قانون مدنی ایران است.

هانس کلسن

Hans Kelsen۱۸۸۱ – ۱۹۷۳

نظریه‌پرداز «نظریه‌ی محض حقوق» و طراحِ نهادِ دادگاه قانون اساسی — کسی که ایده‌ی سلسله‌مراتب هنجارها و بازبینی قضایی مطابقتِ قانون با قانون اساسی را صورت‌بندی کرد.

علی‌اکبر داور

Ali-Akbar Davar۱۲۶۴ – ۱۳۱۶

بنیان‌گذار «عدلیه‌ی نوین» ایران — وزیر دادگستری که در ۱۳۰۶ نظام قضایی سنتی را منحل کرد و ساختار دادگاه‌ها، دادسرا و ثبت اسناد امروز را از نو ساخت.

مؤلف «مفهوم قانون» — کسی که پوزیتیویسم حقوقی را از نظریه‌ی «فرمانِ حاکم» رهانید و نشان داد نظام حقوقی بر قاعده‌ای اجتماعی استوار است، نه بر تهدید.

محمدجعفر جعفری لنگرودی

Mohammad-Jafar Jafari Langroudiزادهٔ ۱۳۰۲

مؤلف «ترمینولوژی حقوق» و «مبسوط در ترمینولوژی حقوق» — کسی که زبانِ فنیِ حقوق ایران را فهرست، تعریف و مستند کرد و به آن دستگاهِ اصطلاح‌شناسی داد.

ناصر کاتوزیان

Naser Katouzian۱۳۰۶ – ۱۳۹۳

مؤلف مجموعه‌ی «حقوق مدنی» و «قواعد عمومی قراردادها» — کسی که دکترین حقوق مدنی ایران را از شرحِ ماده‌به‌ماده به نظریه‌ی حقوقی رساند و در تدوین قانون اساسی جمهوری اسلامی هم دست داشت.