ماده۱۸قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو (مصوب ۱۳۳۴)مصوب ۱۳۳۴ · ماده ۱۸ از ۱۵۹
فرمانده نظامی میتواند از همت خیرخواهانه اهالی محل استمداد نماید که زخمداران و بیماران را جمعآوری و تحت نظارت وی داوطلبانهپرستاری کنند و باید به کسانی که بهاین استمداد پاسخ دهند حمایت و تسهیلات لازم اعطا نماید طرف متخاصم نیز در صورتیکه آن ناحیه را تصرف کند یا بازپس گیرد همان حمایت و تسهیلات را درباره اشخاص مذکور مرعی خواهد داشت. فرمانده نظامی باید باهالی و جمعیتهای امداد ولو در نواحی اشغال شده اجازه دهد زخمداران و بیماران را از هر ملیتی که باشند ارتجالاً جمعآوری و پرستاری نمایند. اهالی کشوری باید زخمداران و بیماران و بیماران مزبور را محترم شمارند و مخصوصاً هیچگونه عمل خشونتآمیز بر علیه آنها مرتکب نشوند. هرگز هیچکس نباید بهعلت پرستاری از زخمداران و بیماران مورد مزاحمت قرار گیرد یا محکوم شود. مقررات این ماده دولت اشغالکننده را از تکالیفی که در زمینه بهداری و اخلاقی درباره زخمداران و بیماران را بر عهده دارد معاف نمیسازد. ماده ۱۸- پس از هر مصافی دول متخاصم کلیه اقدامات ممکنه را برای جمعآوری و جستجوی غریقان و بیماران و زخمداران و حفظ آنان از غارت و بدرفتاری و تأمین پرستاری لازم برای آنان و همچنین برای جستجو متوفیات و جلوگیری از سرقت اشیا آنان بهعمل خواهند آورد. هر موقع که اوضاع اجازه دهد دول متخاصم بین خود قرارهای محلی برای تخلیه بیماران و زخمداران یک منطقه محصور از راه دریا یا برای عبور کارکنان بهداری و مذهبی و لوازم بهداری به مقصد منطقه خواهند داد. ماده ۱۸- کلیه اشیا و لوازم مصرف شخصی (باستثنای اسلحه- اسب- تجهیزات نظامی و اسناد نظامی) در تصرف اسیران جنگی باقی خواهد ماندهمچنین کلاهخودهای فلزی و ماسکًًهای ضد گاز و کلیه اشیا دیگری که بهمنظور حفاظت شخصی به آنان داده شده نزد خود آنها خواهد ماند. و نیزاشیا و لوازم مربوط به ملبوس یا تغذیه آنان در اختیار خودشان خواهد ماند ولو آنکه اشیا و لوازم مزبور جزو تجهیزات نظامی رسمی آنان باشد. اسیران جنگی در هیچ موقعی نباید بیسند هویت بمانند. بکسانی که فاقد سند هویت باشند دولت بازداشتکننده سند هویت تسلیم خواهد نمود. علائم درجه و ملیت و نشانها و اشیایی را که بالاخص ارزش شخصی یا احساساتی دارند نباید از اسیران جنگی گرفت. وجوه نقدی اسیران جنگی را نمیتوان از آنان گرفت مگر بر حسب دستور یکنفر افسر آنهم پس از آنکه مبلغ آن با مشخصات صاحب آن در دفترمخصوصی ثبت و رسید کاملی که بهطور خوانا حاوی نام و درجه و واحد شخص صادرکننده رسیده باشد بصاحب نقدینه تسلیم گردد. وجوهی که بپول کشور بازداشتکننده باشد با وجوه دیگری که بنا بتقاضای اسیر بپول آن کشور تبدیل شده طبق ماده ۶۴ به بستانکار حساب اسیر منظور خواهدشد. دولت بازداشتکننده نمیتواند اشیا قیمتی اسیران جنگی را جز بعلل امنیت ضبط کند در این صورت طریق عمل همان است که درباره وجوه نقدیذکر گردید. اشیا مزبور و وجوه نقدی که بپولی غیر از پول دولت بازداشتکننده بوده و صاحب آن تقاضای تبدیل آنرا بپول آندولت نکرده باشد باید توسط دولت بازداشت کننده نگاهداری و در پایان اسارت بههمان شکل اصلی باسیر مسترد گردد. ماده ۱۸- بیمارستانهای کشوری که برای پرستاری زخمداران و بیماران و معلولین و زنان تازهزا تشکیل میشوند در هیچ موردی نباید طرف حمله قرارگیرند بلکه در هر زمان باید توسط دول متخاصم محترم شمرده و حمایت شوند. دولتهای داخل در جنگ باید بکلیه بیمارستانهای کشوری سندی بدهند که جنبه آنها از حیث بیمارستان کشوری گواهی کند و معلوم نماید که ابنیه محل بیمارستانهای مزبور برای مقاصدی که بمفهوم ماده ۱۹ ممکن است آنها را از حمایت محروم سازد مورد استفاده نیست. بیمارستانهای کشوری در صورتیکه اجازه استعمال علامت از دولت داشته باشند بهوسیله علامت مذکور در ماده ۳۸ قرارداد ژنو مورخ 12اوت ۱۹۴۹راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران هنگام اردوکشی نشان داده خواهند شد. دول متخاصم تا حدی که مقتضیات نظامی اجازه دهد اقدامات لازم بهعمل خواهند آورد که علائم مشخصه بیمارستانهای کشوری برای نیروهای زمینی و هوایی و دریایی دشمن بهطور وضوح مریی باشند تا امکان هرگونه حملهای رفع شود. نظر بخطراتی که ممکن است مجاورت با هدفهای نظامی متوجه بیمارستانها نماید اقتضا خواهد داشت مراقبت شود که بیمارستانها حتیالامکان ازهدفهای نظامی دور باشند.