ماده۲۳قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو (مصوب ۱۳۳۴)مصوب ۱۳۳۴ · ماده ۲۳ از ۱۵۹
دولتهای متعاهد در زمان صلح و دولتهای متخاصم پس از شروع مخاصمات میتوانند در خاک خود و در صورت لزوم در اراضی اشغال شده مناطق یا محلهای بهداری متشکل ایجاد نمایند به طوری که زخمداران و بیماران و کارکنانی که مأمور سازمان و اداره مناطق یا محلهای مزبور هستند یا مأمور پرستاری اشخاص متمرکز در آنجا میباشند از اثرات جنگ بر کنار بمانند. بهمحض شروع جنگ و در ضمن جریان جنگ دولتهای ذیربط میتوانند بین خود موافقتنامههایی برای شناسایی رسمی مناطق و محلهای بهداری که دایر ساختهاند منعقد سازند. برای این منظور میتوانند مقررات پیشبینی شده در طرح موافقت نامه پیوست این قرارداد را با تغییراتی که احیاناً لازم بدانند بهموقع اجرا گذارند. دولتهای حامی و کمیته بینالمللی صلیب سرخ دعوت میشوند که برای تسهیل در دایر شدن و شناسایی مناطق و محلهای بهداری مزبور وساطت نمایند. ماده ۲۳- مؤسسات واقعه در ساحل که بحمایت قرارداد ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به بهبود سرنوشت زخمداران و بیماران نیروهای مسلح هنگام اردوکشی ذیحق میباشند نباید از دریا نه مورد حمله و نه هدف بمباران قرار گیرند. ماده ۲۳- هیچ اسیر جنگی را در هیچ موقع نمیتوان بناحیهای فرستاد یا در ناحیهای بازداشت کرد که در معرض آتش منطقه جنگ باشد و همچنین نمیتوان بهوسیله وجود او بعضی نقاط یا بعضی نواحی را از عملیات نظامی مصون ساخت. اسیران جنگی بههمان میزان اهالی کشوری محل پناهگاههای ضد بمباران هوایی و هر نوع خطر جنگی دیگر در اختیار خود خواهد داشت. باستثنای کسانیکه از میان آنها در حفظ محوطه خود از خطرات مزبور شرکت دارند سایرین باید بتوانند در اسرع وقت به محض آژیر خود را به پناهگاه برسانند.هرگونه اقدام حفاظی دیگر که درباره اهالی بهعمل آید درباره آنان نیز بهعمل آید. دولتهای بازداشتکننده متقابلاً کلیه اطلاعات مفید را درباره موقع جغرافیایی بازداشتگاههای اسیران جنگی به توسط دولتهای حامی بهیکدیگر ابلاغخواهند کرد. هر موقع که مقتضیات نظامی اجازه دهد بازداشتگاههای اسیران جنگی بهوسیله حروف P.D با PW که بهطور مشخص و مشهود از آسمان معلومباشد در روز نشان داده خواهد شد. معهذا دولتهای ذیربط میتوانند وسیله دیگری برای نشان دادن بین خودشان قرار بگذارند. فقط بازداشتگاههایاسیران جنگی را بدینوسیله میتوان نشان داد. ماده ۲۳- هر دولت متعاهد بکلیه محمولات دارو و لوازم بهداری و اشیا لازمه جهت مراسم مذهبی که منحصراً برای نفوس کشوری دولت متعاهددیگر ولو دشمن فرستاده شود آزادی عبور اعطا خواهد کرد. همچنین بهرگونه محمولات خواربار ضروری و ملبوس و مواد مقوی اطفال کمتر از ۱۵سال و زنان باردار و یا تازهزا آزادی عبور خواهد داد. الزام دولت متعاهد در اعطای آزادی عبور محمولات مذکور در بند بالا منوط به این شرط است که دولت مزبور مطمئن باشد که هیچ علت جدی موجود نیست که بیم آن رود که: الف- محمولات مزبور از مقصد خود منحرف شوند یا. ب- بازرسی آن شاید مؤثر نباشد یا. ج- دشمن بتواند از محمولات مزبور استفاده مشهودی جهت مساعی نظامی یا جهت اقتصاد خود کند بدینطریق که محمولات مزبور جای کالاهایی را که دولت در غیر اینصورت میبایست خود تهیه یا استحصال کند بگیرد یا مواد و محصولات یا کارکنانی که در غیر اینصورت میبایست برای تهیه کالاهای مزبور اختصاص دهد آزاد شود. دولتی که عبور محمولات مذکور در بند اول این ماده را اجازه میدهد میتواند اجازه خود را مقید بهاین شرط کند که تقسیم آن بین گیرندگان در محل تحت نظارت دول حامی صورت گیرد. محمولات مذکور با اسرع امکان حمل گردد و دولتی که عبور آزاد آنها را اجاره میدهد حق خواهد داشت شرایط فنی را که اجازه تحت آن شرایط دادهمیشود معین کند.