ماده۱قانون ساختار نظام جامع رفاه و تأمین اجتماعیماده ۱ از ۱۹
در اجرای اصل بیست و نهم (۲۹) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و همچنین بندهای (۲) و(۴) اصل بیست و یکم (۲۱) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و در جهت ایجاد انسجام کلان سیاستهای رفاهی که به منظور توسعه عدالت اجتماعی و حمایت از همه افراد کشور در برابر رویدادهای اجتماعی، اقتصادی، طبیعی و پیامدهای آن، نظام تأمین اجتماعی با رعایت شرایط و مفاد این قانون و از جمله برای امور ذیل برقرار می گردد: الف. گسترش نظام بیمه ای و تأمین سطح بیمه همگانی برای آحاد جامعه یا اولویت دادن به بیمه های مبتنی بر بازار کار و اشتغال. ب. بیکاری. ج. پیری د. در راه ماندگی، بی سرپرستی و آسیبهای اجتماعی. هـ. حوادث و سوانح. و. ناتوانیهای جسمی، ذهنی و روانی. ز. نظارت بر عملکرد صندوقهای بیمه ای. ح. پیگیری اصلاح اساسنامه های شرکتها و صندوقهای بیمه ای به نحوی که اصل بنگاهداری برای شرکتها و صندوقهای بیمه ای لحاظ شود. ط. حمایت از کودکان و زنان بیسرپرست. ی. ایجاد بیمه خاص بیوگان، زنان سالخورده و خودسرپرست. ک. کاهش نابرابری و فقر. ل. امداد و نجات. تبصره ۱. برخورداری از تأمین اجتماعی به نحوی که در این قانون می آید حق همه افراد کشور و تأمین آن، تکلیف دولت محسوب می شود. تبصره ۲. آثار و تبلیغات منفی احتمالی ناشی از اقدامات دولت، از جمله مصادیق رویدادهای اقتصادی و اجتماعی می باشند. تبصره ۳. شهروندان خارجی مقیم جمهوری اسلامی ایران نیز در چارچوب موازین اسلامی، مقاوله نامه ها و قراردادهای بین المللی مصوب و با رعایت شرط عمل متقابل، از حمایتهای مربوط به نظام جامع تأمین اجتماعی برخوردار خواهند بود.