ماده۱۵قانون کار (منسوخ — مصوب ۱۳۳۷)مصوب ۱۳۳۷ · ماده ۱۵ از ۷۴
) هر کارگر به ازای دوازده ماه کار حق ۱۲ روز مرخصی با دریافت مزد خواهد داشت در مورد کارگران کمتر از ۱۶ سال تمام مرخصی با استفاده از مزد ۱۸ روز در ازای دوازده ماه کار خواهد بود روزهای جمعه و تعطیل رسمی کارگری جزو ایام مرخصی کارگران محسوب نخواهد شد. روزهای تعطیلات رسمی با استفاده از مزد به قرار زیر است. روز عید نوروز – سیزده فروردین – عید کارگری – جشن مشروطیت – عاشورا – ۲۱ رمضان – عید قربان – عید غدیر – میلاد اعلیحضرت همایونی – ۲۸ صفر (رحلت حضرت رسول ص و شهادت حضرت امام حسن) تبصره ۱) مأخذ محاسبه مزد برای ایام تعطیل و مرخصی در مورد کارگرانی که در مقابل محصول کار خود مزد دریافت میدارند (کارمزد) عبارت از نصف حد متوسط کارمزد کارگر در آخرین سی روز کار خواهد بود در هر صورت این مبلغ نبایستی از حداقل مزد کمتر باشد.
در صورتی که استفاده از ایام مرخصی استحقاقی کارگر به سال بعد موکول گردد استفاده از آن در سال بعد الزامی می باشد تاریخ استفاده از مرخصی با توافق طرفین تعیین میگردد و در غیر اینصورت رأی شورای کارگاه قاطع است. تبصره ۳) در صورت ترک کار یا اخراج یا فوت کارگر و یا تعطیل کارگاه کارفرما موظف است مزد مدت مرخصی استحقاقی کارگر را که بر حسب تعداد ماههای خدمت به وی تعلق گرفته است پرداخت نماید.