ماده۵۰قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو (مصوب ۱۳۳۴)مصوب ۱۳۳۴ · ماده ۵۰ از ۱۵۹
تخلفات عمده که در ماده بالا مورد نظر است عبارتند از هر یک از اعمال ذیل که بر علیه افراد یا اموالی که تحت حمایت قرارداد میباشند ارتکاب شده باشد: آدمکشی عمدی – شکنجه یا رفتار خلاف انسانیت به انضمام آزمایشهای بیولوژی ایراد درد شدید به طور عمدی یا لطمه شدید به تمامیت جسمی یا بسلامتی – انهدام و تصرف اموال که متکی به ضروریات جنگی نباشد و به مقدار کلی بهطور غیر مشروع و به دلخواه شخص صورت گیرد. ماده ۵۰- دول معظمه هم تعاهد تعهد مینمایند که کلیه اقدامات قضایی لازم را برای تعیین مجازات مرتکبین یا آمرین ارتکاب هر یک از تخلفات عمده ازاین قرارداد را که در ماده بعد ذکر شده است بهعمل آورند. هر دولت متعاهد مکلّف است کسانی را که متهم به ارتکاب یا آمر به ارتکاب هر یک از تخلفات عمده باشند جستجو و آنها را از هر ملیتی که باشند تسلیم دادگاههای خود نماید. همچنین میتواند در صورتیکه مایل باشد آنها را بر طبق شرایط مقرره در قوانین خود برای دادرسی یک کشور متعاهد دیگر که علاقهمند به تعقیب آنان باشد تسلیم نماید مشروط بهاینکه آن کشور متعاهد دلائل کافی بر علیه آن اشخاص جمعآوری کرده باشد. هر دولت متعاهد اقدامات لازم را بهعمل خواهد آورد که از هرگونه اعمال خلاف مقررات این قرارداد قطع نظر از تخلفات عمده که شرح آن در ماهه بعد خواهد آمد جلوگیری شود. متهمین در همه احوال از تضمینات دادرسی و دفاع آزاد بمیزانی که کمتر از تضمینات مندرجه در ماده ۱۰۵ و مواد مابعد پیمان ژنو مورخ ۱۲ اوت ۱۹۴۹ راجع به معامله با اسیران جنگی نباشد بهرهمند خواهند شد. ماده ۵۰- اسیران جنگی گذشته از کارهای مربوط به اداره و تنظیم و نگاهداری بازداشتگاه خودشان نباید بکار دیگری جزء کارهای مربوط بانواع مشروحه زیر وادار شوند. الف- کشاورزی ب- صنایع استحصالی یا استخراجی یا کارخانهای باستثنای صنایع فلزی و مکانیکی و شیمیایی و کارهای فوائد عامه و ساختمان ابنیه که جنبهه نظامی داشته باشد یا برای مقاصد نظامی ساخته شود. ج- حمل و نقل و بارگیری و باراندازی که جنبه یا مقاصد نظامی نداشته باشد. د- فعالیتهای بازرگانی یا هنری. ه- خدمات خانگی. و- خدمات عمومی که جنبه یا مقاصد نظامی نداشته باشد. ر صورت تخلف از مقررات بالا اسیران جنگی مجاز خواهند بود از حق شکایتی که طبق ماده ۷۸ دارند استفاده نمایند. ماده ۵۰- دولت اشغالکننده با معاضدت مقامات ملی و محلی حسن اداره مؤسسات مخصوص پرستاری و تربیت اطفال را تسهیل خواهد کرد. همه گونه اقدامات لازم برای تعیین هویت اطفال و ثبت نسب آنها بهعمل خواهد آورد. در هیچ حالی نمیتواند به تغییر وضع شخصی آنها مبادرت کند یا آنها را در تشکیلات و سازمانهای تابعه خود وارد نماید. چنانچه مؤسسات محلی قادر نباشند اطفالی را که بهعلت جنگ یتیم شده یا از خانواده خود جدا ماندهاند نگاهداری و تربیت کند دولت اشغالکننده باید در صورت فقد خویشاوند نزدیک یا دولتی که بتواند این کار را تأمین نماید اقدامات لازم را جهت تأمین نگاهداری و تربیت اطفال مذکور بهوسیله اشخاصی که در صورت امکان هم ملیت و هم زبان و هم مذهب آنان باشند بهعمل آورد. یک قسمت مخصوص از دفتری که بهموجب مقررات ماده ۱۳۶ تأسیس شده مأموریت خواهد یافت که اقدامات لازم را برای تشخیص هویت اطفالی که هویتشان مسلم نیست بهعمل آورد. اطلاعاتی که در باب پدر و مادر و سایر خویشان نزدیک آنها در دست باشد در هر حال ثبت خواهد گردید. دولت اشغالکننده نباید از اجرای اقدامات ممتازهای که ممکن بود قبل از اشغال بنفع اطفال کمتر از ۱۵ سال و زنان باردار و مادران اطفال کمتر از هفتسال از حیث غذا و پرستاریهای طبی و حفاظت از اثرات جنگ اتخاذ شود ممانعت نماید.