ماده۱۰۰قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو (مصوب ۱۳۳۴)مصوب ۱۳۳۴ · ماده ۱۰۰ از ۱۵۹

در مورد تخلفاتی که طبق قوانین دولت بازداشت‌کننده مشمول حکم اعدام است باید مراتب هر چه زودتر باسیران جنگی و دولت‌های‌ حامی اطلاع داده شود. ‌ بعد هم هیچ‌گونه تخلفی را نمی‌توان بدون موافقت دولت متبوع اسیران با حکم اعدام مجازات کرد. ‌درباره اسیر جنگی نمی‌توان حکم اعدام صادر کرد مگر پس از آن‌که توجه دادگاه طبق بند دوم از ماده ۸۷ مخصوصاً به‌این نکته جلب شده باشد که‌چون متهم تبعه دولت بازداشت‌کننده نیست هیچ‌گونه وظیفه وفاداری در قبال آن دولت ندارد و فقط به‌واسطه عللی خارج از اختیار خود اوست که ‌به‌دست دولت بازداشت‌کننده افتاده است. ماده ۱۰۰- انتظامات محل بازداشت باید مقرون باصول انسانیت بوده و در هیچ مورد مشتمل بر مقرراتی نخواهد بود که خستگی‌های جسمانی‌خطرناک جهت سلامت مزاج یا صدمات بدنی یا روحی برای بازداشتیان ایجاد نماید. خالکوبی و گذاشتن علائم یا نشان‌های جسمانی جهت تعیین‌هویت ممنوع است. ‌بالاخص ایست و حاضر و غایب ممتد ورزشهای بدنی از جنبه تنبیهی و ورزشهای مانور نظامی و تضییقات غذایی ممنوع است.