اصلاحی ۱۳۴۷/۱۱/۶
اصلاحات و کلماتی که در این آییننامه به کار برده شده دارای معانی ذیل میباشند:
- ابطال گواهینامه– سلب اعتبار قانونی آن.
- اتوبوس- هر نوع وسیله نقلیه موتوری مسافربری که ظرفیت آن با راننده و کمکراننده ۲۲ نفر یا بیشتر باشد.
- اتوبوس برقی- اتوبوسی که به وسیله باطری یا نیروی برقی که از سیمهای هوایی دریافت میدارد حرکت نماید ولی روی ریل نباشد.
- اتومبیل- هر نوع وسیله نقلیه موتوری که لااقل دارای دو چرخ در جلو و دو چرخ دیگر در عقب بوده و برای حمل بار یا انسان به کار رود.
- اتومبیل آموزشی- اتومبیلی که برای تعلیم رانندگی اختصاص داده شده باید دارای دو کلاج و دو ترمز و دو آیینه بوده و متعلق به یکی از آموزشگاههای مجاز تعلیم رانندگی باشد.
- اتومبیل سواری– اتومبیلی که برای حمل انسان ساخته شده و ظرفیت آن با راننده حداکثر شش نفر است.
- اتومبیل مدارس– اتومبیلی که برای رفتوآمد شاگردان آموزشگاهها اختصاص داده شده.
- ارتفاع چراغ – فاصله مرکز چراغ – وسیله نقلیه بدون بار یا مسافر تا کف راه.
- استیشن– اتومبیل سواری که ظرفیت آن با راننده حداقل هفت نفر و حداکثر نه نفر باشد.
- بارکش– هر نوع وسیله نقلیهای که برای حمل بار ساخته شده.
- پارک متر– دستگاهی که به انداختن سکه تعیین شده در آن اجازه توقف وسیله نقلیه را در زمان معینی میدهد.
- پارکینگ ممنوع– ایست وسیله نقلیه جز برای سوار و پیادهکردن آن هم به شرط وجود راننده در پشت فرمان ممنوع است.
- پیاده– شخصی که بدون استفاده از هیچ نوع وسیله نقلیه موتوری یا غیرموتوری حرکت مینماید.
- پیادهرو– قسمتی از خیابان که در امتداد آن واقع شده و برای عبور و مرور پیادهگان اختصاص یافته است.
- پیچ– انحراف مسیر مستقیم راه.
- ترافیک– عبور و مرور وسایل نقلیه و اشخاص و حیوانات در راهها.
- تراموای– وسیله نقلیهای که در شهر و حومه برای حمل مسافر به کار میرود و با نیروی برق روی ریل حرکت مینماید.
- تراکتور بارکش– وسیله نقلیه موتوری که جهت کشیدن یدکهای بارکش ساخته شده.
- تراکتور کشاورزی– وسیله نقلیه موتوری که برای کارهای کشاورزی یا برای کشیدن ماشینها و آلات دیگر کشاورزی یا شخم زدن به کار رود.
- توقف مطلقاً ممنوع– ایست وسیله نقلیه در هر مدت ممنوع است.
- توقیف گواهینامه (ضبط)– اخذ و نگهداری موقت گواهینامه.
- جاده– راه خارج شهر برای عبور و مرور وسیله نقلیه.
- جاده اصلی– جادهای که در برخورد با جاده دیگر پهنتر است یا با نصب علایم راهنمایی اصلی تلقی شود.
- جاده فرعی– جادهای که از جاده اصلی منشعب شده و از آن تنگتر است یا با نصب علایم راهنماعی[راهنمایی] فرعی به شمار میرود.
- جاده خصوصی– جادهای که اشخاص یا مؤسسات برای استفاده شخصی ساخته اند و استفاده دیگران از آن منوط به اجازه مالک است.
- چرخ فلزی– چرخی است که محل تماس آن با کف زمین فلزی باشد.
- حق تقدم– حق عبور وسیله نقلیهای زودتر از وسیله نقلیه دیگر یا از پیادهها و بالعکس.
- خیابان– راه عبور و مرور در مناطق مسکونی.
- خیابان اصلی– خیابانی که در برخورد با خیابان دیگر پهنتر است یا با نصب علایم راهنمایی اصلی تلقی شود.
- خیابان فرعی– خیابانی که از خیابان اصلی تنگتر است یا با نصب علایم راهنمایی فرعی شناخته شود.
- دستگاه تهویه– دستگاهی که به وسیله گاز یا بخار متراکم هوای داخل اطاق وسیله نقلیه را خنک مینماید.
- دوچرخه موتوردار (گازی)– دوچرخهای که به وسیله موتوری که نیروی آن متجاوز از پنج اسب نباشد حرکت نماید.
- راه– اعم است از خیابان و جاده و کوچه.
- راننده– کسی که هدایت وسیله نقلیه را توسط فرمان یا به دیگر به عهده داشته باشد.
- راهآهن– ریلهای آهنی مو ازی ثابتی که لکوموتیوها و قطارها بر روی آن حرکت مینماید.
- روز– از طلوع تا غروب آفتاب.
- سازنده نقلیه– شخصی یا مؤسسه یا کارخانهای که وسایل نقلیهای را که مطابق این آییننامه باید شمارهگذاری شوند میسازد- یا قطعات ساخته آنها را سوار (مونتاژ) مینماید.
- شب– از غروب تا طلوع آفتاب.
- شماره غیرمجاز- الف- شمارهای که به موجب آگهی قبلی شهربانی باید تجدید گردد. ب- شمارهای که در کشور خارجی روی وسیله نقلیه نصب شده و پس از ورود بایران با وجود انقضاء مدت اعتبار آن عوض نشده باشد. ج- شماره ترانزیت که در کشور ایران برای مسافرت به خارج داده شده و استفاده از آن در داخل کشور ممنوع است. د- شمارهای موضوع قانون مجازات استفادهکنندگان از پلاکهای تقلبی مصوب سال ۱۳۴۵
- شماره وسیله نقلیه– عدد یک یا چند رقمی که از طرف متصدیان مربوط روی پلاکهای مخصوص منقوش و به وسیله نقلیه منصوب میگردد.
- ظرفیت اتومبیل– وزن بار یا تعداد مسافر که از طرف افسر کاردان فنی شمارهگذاری شهربانی برای وسیله نقلیه تعیین میشود.
- علایم– هر نوع علامت مانند تابلو، نوشته، خطکشی، چراغ، سوت، حرکت دست و غیره که وسیله مقامات صلاحیتدار یا رانندگان برای کنترل و تنظیم عبور و مرور به کار میرود.
- قطعات اصلی– کلیه قسمتهای اساسی وسیله نقلیه که طبق این آییننامه باید شمارهگذاری شود مانند موتور و شاسی و اطاق که تعویض آنها باعث تغییر مشخصات اساسی وسیله نقلیه میگردد.
- کارت مشخصات– کارتی که مشخصات مالک و وسیله نقلیه شمارهگذاری شده در آن ثبت و به مالک وسیله نقلیه تسلیم میگردد.
- کارت شهری– کارتی که مجوز رانندگی وسیله نقلیه عمومی در شهر و حومه میباشد.
- کوچه– راهی در مناطق مسکونی که عرض آن حداکثر شش متر باشد.
- گذرگاه پیاده– در تقاطع راهها امتداد پیادهروها در سوارهرو یا هر محل دیگری از سوارهرو که به وسیله خطکشی یا میخکوبی یا سایر علایم جهت عبور پیادهگان اختصاص داده شده.
- گواهینامه رانندگی– اجازهنامه برای رانندگی وسیله نقلیه که از طرف مقامات صلاحیتدار به نام اشخاص صادر شود.
- منطقه ممنوعه– منطقه و محلی که عبور و مرور وسیله نقلیه در آنها به وسیله علایم خاص ممنوع شده باشد.
- مواد خطرناک– هر نوع مواد منفجره یا محترقه یا مایعات آتشزا و گازهای فشرده و امثال آنها.
- موتورسیکلت– وسیله نقلیه موتوری که دارای دو یا سه چرخ است و نیروی آن متجاوز از پنج اسب میباشد.
- مینیبوس– هر نوع وسیله نقلیه موتوری مسافربری که ظرفیت آن با راننده حداقل ده نفر و حداکثر بیستویکنفر باشد.
- وزن با بار– وزن وسیله نقلیه به اضافه وزن بار آن.
- وسیله نقلیه امدادی– وسیله نقلیه مخصوص خدمات پلیسی، بهداشتی، آتشنشانی و امثال آنها که وسیله شهربانی تعیین و با علایم مخصوص مشخص میشود.
- وسیله نقلیه موتوری– وسیله نقلیهای که با نیروی موتور بر روی چرخهای خود حرکت کند.
- وسیله نقلیه غیرموتوری– وسیله نقلیهای که نیروی محرک آن از موتور نباشد.
- وسیله نقلیه کشاورزی– به وسیله نقلیهای که جهت امور کشاورزی ساخته شده مادام که در مزارع کار کند اطلاق میشود.
- وسیله نقلیه موتوری ویژه– وسیله نقلیه موتوری که مخصوص انجام کارهای فنی و ساختمانی و جادهسازی و امثال آن است.
- یدک– وسیله نقلیه چرخدار با موتور یا بیموتور که توسط وسیله نقلیه موتوری دیگری کشیده شود.
- یدککش– وسیله نقلیه موتوری که یدک یا یدکهایی را به دنبال خود میکشد.
- یدک متصل (شبهیدک)– یدک بدون نیروی محرک (بیموتور).