ماده۵۲۴قانون آیین دادرسی مدنی (منسوخ — مصوب ۱۳۱۸)مصوب ۱۳۱۸ · ماده ۵۲۸ از ۷۹۶
(منسوخ ۱۳۴۹/۹/۹) – قرارهای زیر به تنهائی قابل فرجام است: ماده ۵۲۴- قرارهای زیر در صورتی که حکم راجع به اصل دعوی قابل فرجام باشد به تنهائی قابل فرجام است.
- قرار ابطال دادخواست یا رد آن در صورتی که از دادگاه صادر شده باشد.
- قرار سقوط دعوی یا سقوط شکایت پژوهش.
- قرار عدم اهلیت یکی از اصحاب دعوی.
- قرار رد دعوی یا قرار عدم استماع آن.
- قرار رد درخواست ابطال رأی داور.
- قرار اتیان سوگند. ماده ۵۲۴ (منسوخ ۱۳۳۱/۱۰/۱۲)- قرارهای زیر بتنهائی قابل فرجام نیست: ۱) (منسوخ ۱۳۳۱/۱۰/۱۲) قرار عدم صلاحیت اعم از ذاتی و نسبی. ۲) (منسوخ ۱۳۳۱/۱۰/۱۲) قرار رد یا ابطال دادخواست در مورد اعتراض بر ثبت. ۳) (منسوخ ۱۳۳۱/۱۰/۱۲) قرار سقوط دعوا. ۴) (منسوخ ۱۳۳۱/۱۰/۱۲) قرار عدم اهلیت یکی از اصحاب دعوا. ۵) (منسوخ ۱۳۳۱/۱۰/۱۲) قرار رد دعوی یا عدم استماع آن. ۶) (منسوخ ۱۳۳۱/۱۰/۱۲) قرار رد درخواست ابطال حکم داور.
- (منسوخ ۱۳۳۱/۱۰/۱۲) قرار اتیا سوگند در موردی که دادرس به واسطه تردید در بقاء حق سوگند را لازم بداند. (ماده۱۳۳۳ قانون مدنی). ۱- قرار عدم صلاحیت اعم از ذاتی و نسبی. ۲- قرار رد دادخواست. ۳- قرار ابطال دادخواست. ۴- قرار سقوط دعوی. ۵- قرار عدم اهلیت یکی از اصحاب دعوی. ۶- قرار دادگاه استان راجع برد دادرسان دادگاه استان. ۷- قرار رد دعوی یا عدم استماع آن.
- قرار رد درخواست ابطال حکم داور.
- قرار اتیان سوگند در موردیکه دادرس به واسطه تردید در بقاء حق سوگند را لازم بداند (۱۳۳۳ قانون مدنی).