روایتی مستند از یک زندگی اثرگذار
بنیانگذار فایدهگرایی و پدرِ پوزیتیویسم حقوقی — کسی که میان «قانونی که هست» و «قانونی که باید باشد» مرز کشید و معیارِ سنجشِ قانون را «بیشترین خوشبختی برای بیشترین شمار» گذاشت.
ادامه مطلب
فلسفهٔ حقوق، فایدهگرایی
بنیانگذار فایدهگرایی و پدرِ پوزیتیویسم حقوقی — کسی که میان «قانونی که هست» و «قانونی که باید باشد» مرز کشید و معیارِ سنجشِ قانون را «بیشترین خوشبختی برای بیشترین شمار» گذاشت.
آغاز آشنایی با میراث جرمی بنتام: مقدمهای بر اصول اخلاق و قانونگذاری
بنیانگذار فایدهگرایی و پدرِ پوزیتیویسم حقوقی — کسی که میان «قانونی که هست» و «قانونی که باید باشد» مرز کشید و معیارِ سنجشِ قانون را «بیشترین خوشبختی برای بیشترین شمار» گذاشت.
ادامه مطلب
تولد در لندن
دوره فعالیت و اثرگذاری
مقدمهای بر اصول اخلاق و قانونگذاری
درگذشت
بنتام کارش را با نقدِ بلکاستون آغاز کرد. ایرادش این بود که بلکاستون حقوقِ موجود را توصیف میکند و در همان حال توجیه میکند — انگار آنچه هست، همان است که باید باشد.
در ۱۷۴۸ در لندن زاده شد و در ۱۸۳۲ درگذشت. عمرش را صرف طرحهای اصلاحیِ حقوقی کرد: از نظام کیفری و زندان تا آیین دادرسی و حقوق اساسی.
یکم — تفکیک «هست» از «باید». بنتام میان expositorial jurisprudence (توصیفِ حقوقِ موجود) و censorial jurisprudence (سنجشِ آن) مرز کشید. این تفکیک، بنیادِ پوزیتیویسم حقوقی شد: اعتبارِ یک قانون به منشأ آن بستگی دارد نه به عادلانهبودنش — که البته به این معنا نیست که نباید نقدش کرد؛ برعکس، دقیقاً برای اینکه بتوان نقدش کرد باید اول آن را از «باید» جدا دید. هارت یک قرنونیم بعد همین خط را ادامه داد.
دوم — معیارِ سنجش. اگر قانون را باید سنجید، با چه معیاری؟ پاسخ بنتام اصلِ فایده بود: بیشترین خوشبختی برای بیشترین شمار. قانونِ خوب قانونی است که مجموعِ رنج را کم و لذت را زیاد کند.
بنتام با ایدهٔ «حقوق طبیعی» مخالف بود و آن را «مهملِ روی پایههای بلند» خواند. استدلالش این بود که حق بدون قانونی که آن را برقرار کند وجود ندارد؛ گفتنِ اینکه انسان «طبیعتاً» حقی دارد، آرزو را بهجای واقعیت نشاندن است.
این موضع در برابر سنتی است که گروتیوس نمایندهٔ آن است — و همین تقابل، یکی از دو محورِ اصلیِ فلسفهٔ حقوق تا امروز مانده است.
مسیرهای موضوعی برای ادامه مطالعه در تالار مشاهیر.