در این تصویبنامه اصطلاحات زیر در معانی مربوط مشروح مربوط به کار میروند:
- آلودگی: تخلیه، نشت یا ورود نفت یا مواد خطرناک و سمی در منطقه تحت پوشش این طرح توسط کشتیها، نفتکشها، سکوها یا جزایر مصنوعی (اعم از ثابت و شناور)، کشتیها و نفتکشهای مصدوم، مغروق و نیمه مغروق، پایانهها و بنادر تخلیه و بارگیری نفت و مواد خطرناک و سمی، مخازن شناور نفت، خطوط لوله زیرآبی یا دیگر تاسیسات و مخازن نفتی و مواد خطرناک و سمی مستقر در خشکی و یا آلودگی ناشی از انجام عملیات تعمیر، اوراق و قطعه قطعه کردن کشتی یا نفتکش در تعمیرگاههای دریایی.
- طرح احتیاطی ملی: طرح کشور جمهوری اسلامی ایران برای آمادگی، همکاری و مقابله در برابر آلودگی.
- طرح احتیاطی استانی: طرح آمادگی، همکاری و مقابله در برابر آلودگی در دریا برای هر یک از استانهای ساحلی واقع در مناطق تحت پوشش طرح احتیاطی ملی.
- کنوانسیون: کنوانسیون بینالمللی آمادگی، مقابله و همکاری در برابر آلودگی نفتی، مصوب ۱۹۹۰ میلادی که کشور ایران به موجب قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون بینالمللی آمادگی، مقابله و همکاری در برابر آلودگی نفتی ـ مصوب ۱۳۷۶ ـ به آن ملحق شده است.
- پروتکل: پروتکل بینالمللی آمادگی، مقابله و همکاری در برابر آلودگیهای دریایی به مواد خطرناک و سمی مصوب ۲۰۰۰ میلادی که کشور ایران به موجب قانون الحاق به پروتکل (تشریفات) آمادگی، مقابله و همکاری در برابر سوانح آلودگی ناشی از مواد خطرناک و سمی ـ مصوب ۱۳۸۹ ـ به آن ملحق شده است.
- سوانح منجر به ایجاد آلودگی: سوانحی که در یکی از سطوح زیر رخ میدهد: الف ـ سطح اول ـ آلودگیهای با اندازه کوچک: آلودگیهای کمتر از (۵۰) تن یا سوانحی که در آنها احتمال آلودگی حداکثر تا (۵۰) تن نفت و یا مواد خطرناک و سمی وجود داشته باشد. ب ـ سطح دوم ـ آلودگیهای با اندازه متوسط: آلودگیهای بیشتر از (۵۰) تن یا سوانحی که در آنها احتمال آلودگی حداکثر تا (۵۰۰) تن نفت و یا مواد خطرناک و سمی وجود داشته باشد. پ ـ سطح سوم ـ آلودگیهای با اندازه بزرگ: آلودگیهای بیشتر از (۵۰۰) تن یا سوانحی که در آنها احتمال آلودگی بیشتر از (۵۰۰) تن نفت و یا مواد خطرناک و سمی وجود داشته باشد.
- مرجع ملی: سازمان بنادر و دریانوردی که مسئولیت هماهنگی برای پاسخ به سوانح منجر به آلودگی در طرح احتیاطی ملی و اجرای وظایف دستگاه اجرایی مذکور در ماده (۶) کنوانسیون و ماده (۴) پروتکل را به عهده دارد.
- مرجع ملی زیستمحیطی: سازمان حفاظت محیطزیست که مسئولیت اجرای کنوانسیونهای زیستمحیطی را برعهده دارد.
- مرکز هماهنگی: مرکزی که مسئولیت هماهنگی مقابله با آلودگی در هنگام بروز سوانح سطح سوم را به عهده دارد و تحت نظر مرجع ملی اداره می شود.
- مرجع استانی: اداره کل بنادر و دریانوردی هر یک از استانهای ساحلی.
- مرکز استانی: مرکزی که مسئولیت هماهنگی ارگان های محلی را در هنگام بروز سوانح متوسط آلودگی به عهده دارد و تحت نظر مرجع استانی هر استان اداره می شود.
- مرکز محلی: تشکیلات اداری که در استانها فعالیت میکنند و پاکسازی تا میزان سقف (۵۰) تن را به عهده دارند و تحت نظر عالی ترین مقام اداری دستگاه مسئول مرکز در محل اداره می شود.
- طرح اضطراری: طرحی که به منظور مقابله سریع و مؤثر در برابر سوانح منجر به آلودگی توسط کشتیها، نفتکشها، سکوها، تأسیسات یا جزایر مصنوعی (ثابت و شناور) تهیه میگردد.
- مناطق حساس و آسیبپذیر: مناطقی از عرصههای آبی و محدوده ساحلی که به سبب اهمیت بومشناختی (اکولوژیک)، اقتصادی، اجتماعی، آموزشی، وجود گونههای نادر و در معرض خطر تهدید، زیستگاههای حساس و یا دلایل علمی و آسیبپذیری در برابر شرایط طبیعی در معرض خطر آسیب شدید بالقوه ناشی از آلودگی بوده و نیازمند تدابیر خاص حفاظتی و حمایت ویژه میباشند. تعیین این مناطق بر عهده مرجع ملی زیستمحیطی میباشد.
- نفت: هرگونه نفت در هر شکل اعم از نفت خام، سوخت نفتی، مواد زاید نفتی، مخلوط نفتی و فرآوردههای نفتی.
- مواد خطرناک و سمی: هر ترکیبی به جز نفت که در صورت ورود به محیطزیست دریایی خطراتی برای سلامت انسان داشته، به منابع زنده و حیات دریایی صدمه زده، امکانات موجود را تخریب کرده یا با سایر کاربردهای قانونی دریا تداخل ایجاد کند.
- مواد شیمیایی پخشکننده نفت: هر ماده شیمیایی که برای کاهش ضخامت لایه نفتی از طریق پخش نفت در محیطهای آبی مورد استفاده قرار میگیرد.
- منطقه تحت پوشش: محدوده سواحل و آبهای موضوع ماده (۲) قانون حفاظت از دریاها و رودخانههای قابل کشتیرانی در مقابل آلودگی به مواد نفتی ـ مصوب ۱۳۸۹ ـ.