با توجه به بند ج ماده 24 و قانون الحاقیه ی برخی مواد به قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت 2 مصوب 1393/12/04 مجلس شورای اسلامی درخصوص توقیف اموال دولتی در صور…نظریه مشورتی شماره ۷/۹۶/۲۸۰۴ اداره کل حقوقی قوه قضاییه
- شماره نظریه
- ۷/۹۶/۲۸۰۴
- تاریخ نظریه
- ۱۳۹۶/۱۱/۱۵
- مرجع صادرکننده
- اداره کل حقوقی قوه قضاییه
متن استعلام
با توجه به بند ج ماده 24 و قانون الحاقیه ی برخی مواد به قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت 2 مصوب 1393/12/04 مجلس شورای اسلامی درخصوص توقیف اموال دولتی در صورتیکه تاریخ صدور حکم 1394/02/01 بوده و تاریخ اتمام مدت مقرر 18 ماهه ی پس از سال صدور حکم 1396/06/31 بوده و مکاتبه مرجع قضایی با سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور در تایخ 1396/09/11 انجام شده و تاکنون اقدامی از طرف سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور صورت نگرفته باشد و با در نظر گرفتن این که مدت سه ماهه پس از اعلام توسط اجرای احکام مدنی به سازمان برنامه و بودجه نگذشته است آیا میشود صرف گذشت 21 ماه پس از سال صدور حکم 1396/09/30 اقدام به توقیف اموال نمود یا میبایست بدواً سه ماه از اعلام بگذرد و سپس اقدام به توقیف اموال نمود.
متن نظریه
برابر بند ج ماده 24 قانون الحاق برخی مواد به قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت(2) مصوب 4/12/1393 «چنانچه دستگاههای مذکور ظرف مهلت مقرر در قانون نحوه پرداخت محکومبه دولت و عدم تأمین و توقیف اموال دولتی مصوب 1365، به هر دلیل از اجرای حکم خودداری کند، مرجع قضایی یا ثبتی یادشده باید مراتب را جهت اجرا به سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور اعلام کند». بنابراین در فرض سوال اولاً اعلام به سازمان مذکور در این بند جهت اجرای حکم، تکلیف مرجع قضایی است و مرجع قضایی ظرف سه ماهه مذکور در این بند تکلیف دیگری جهت اجرای حکم ندارد و اصولاً اقدامات اجرایی موازی ممنوع میباشد، در نتیجه امکان توقیف اموال محکومعلیه وجود ندارد. ثانیاً پس از انقضای سه ماهه مزبور، هرگاه به هرعلت محکومبه پرداخت نشود، برابر عمومات مقررات اجرای احکام مدنی توقیف اموال دستگاههای مزبور به درخواست محکومله، تکلیف قسمت اجرای دادگاه میباشد.
این سند به چه منابعی وصل است؟
دلیل ارتباطها را ببینید، منابع را مقایسه کنید و مسیر مطالعه خودتان را بسازید.
همهی نظریههای مشورتی در بانک قوانین
دربارهی اعتبار این متن: این نسخه برای مطالعه و ارجاع سریع منتشر شده است. نظریهی مشورتی منبعِ الزامآور نیست و مبنای هر اقدام قضایی باید قانون و رویهی لازمالاتباع باشد.