در موارد ذیل دعاوی را نمیتوان به حکمیت رجوع نمود مگر اینکه متداعیین تراضی کرده یا به موجب قوانین مخصوصه یا قرارداد قبلیطرفین قطع و فصل دعوی به طریق حکمیت معین شده باشد:
- کلیه دعاوی راجعه به محاکم صلحیه.
- در صورتی که مدعی در عرضحال و یا مدعیعلیه در محاکمات عادی در اولین لایحه خود و در محاکمات اختصاری در اولین جلسه تقاضایحکمیت ننموده باشد.
- در صورتی که مستند دعوی منحصراً استشهاد باشد.
- در صورتی که دعوی در محل اقامت کسی که طرف او تقاضای حکمیت مینماید اقامه نشده باشد.
- دعاوی تجارتی که مستند آن برات یافته طلب باشد.
- در صورتی که تقاضاکننده حکمیت قبلاً عرضحال اعسار یا افلاس داده یا اصل موضوع دعوی اعسار یا افلاس باشد.
- در صورت اقرار به دعوی نسبت به قسمتی که مورد اقرار بوده.
- در صورتی که مستند دعوی سند رسمی باشد.