ماده۸۷قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو (مصوب ۱۳۳۴)مصوب ۱۳۳۴ · ماده ۸۷ از ۱۵۹
اسیران جنگی را نمیتوان توسط مقامات نظامی یا دادگاههای دولت بازداشتکننده جز بمجازاتهاییکه برای همان اعمال مورد اتهام دربارهاعضای نیروهای مسلح همان دولت پیشبینی شده بمجازاتهای دیگری محکوم ساخت. دادگاهها و مقامات دولت بازداشتکننده در موقع تعیین مجازات باید این نکته را بوسیعترین وجهی در نظر بگیرند که چون متهم تبعه دولتبازداشتکننده نیست هیچگونه وظیفه وفاداری در قبال آندولت ندارد و اینکه در اختیار آن دولت است فقط بر اثر اوضاع و احوالی است که خارج ازاختیار شخص او بوده است. دادگاهها و مقامات نامبرده مختار خواهند بود که آزادانه مجازاتی را که جهت تخلف اسیر معین است تخفیف دهند و مکلف نخواهند بود حداقل مجازات معینه جهت تخلف مزبور را اجرا نمایند. هرگونه مجازات دستهجمعی برای اعمال انفرادی و هرگونه تنبیه بدنی و هرگونه حبس در اماکنی که از روشنایی روز محروم باشد و بهطور کلی هرگونه شکنجه و قساوت ممنوع است. از این گذشته دولت بازداشتکننده نمیتواند هیچ اسیر جنگی را از درجه خود محروم سازد و یا از حمل علاماتآن ممانعت نماید. ماده ۸۷- در کلیه محلهای بازداشت فروشگاههایی ایجاد خواهد شد (مگر آنکه تسهیلاتی نظیر آن در اختیار بازداشتیان باشد) تا بازداشتیان بتوانند مواد غذایی و اشیا مصرف عادی منجمله صابون و توتون که موجب مزید راحت و آسایش شخصی آنان باشد به بهایی که هیچگاه از قیمتهای بازرگانی محلی تجاوز نکند برای خود تهیه کنند. سود فروشگاههای مزبور به بستانکار یک حساب مخصوص تعاونی که در هر محل بازداشت دایر و بنفع بازداشتیان آن محل اداره میگردد منظورخواهد شد. کمیته بازداشتیان که در ماده ۱۰۲ پیشبینی شده حق نظارت در اداره فروشگاهها و نگاهداری حساب مزبور خواهد داشت. هنگام انحلال یک بازداشتگاه موجودی بستانکار حساب تعاونی بحساب تعاونی بازداشتگاه دیگری که افراد آن دارای همان ملیت باشند و در صورت فقد چنین بازداشتگاهی بحساب مرکزی تعاونی که بنفع کلیه بازداشتیان موجود در اختیار دولت بازداشتکننده اداره میشود انتقال خواهد یافت. درصورت استخلاص عمومی بازداشتیان سود مزبور نزد دولت بازداشتکننده خواهد ماند مگر آن که قرار دیگری بین دول ذینفع در این باره منعقد شود.