ماده۷قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو (مصوب ۱۳۳۴)مصوب ۱۳۳۴ · ماده ۷ از ۱۵۹
زخمداران و بیماران و همچنین افراد کارکنان بهداری و مذهبی نمیتوانند در هیچ حالی از تمام یا قسمتی از حقوقی که این قرارداد یا احیانا ًموافقتنامههای اختصاصی موضوع ماده قبل درباره آنان تأمین نموده صرفنظر کنند. ماده ۷- هر دولتی در زمان صلح یا هنگام شروع جنگ صورت مناطق بهداری را که در اراضی تحت نظارت خود دایر نموده به کلیه دول متعاهد اطلاعخواهد داد. هر منطقه بهداری جدیدی را هم که در دوره جنگ دایر نماید بهدول نامبرده اعلام خواهد داشت. بهمحض اینکه اطلاع مذکور فوق بهطرف مقابل برسد منطقه مزبور رسمیت خواهد یافت ولی در صورتیکه طرف مقابل معتقد باشد که هر یک ازشرایط مقرره در این موافقتنامه علناً اجرا نشده حق دارد که از شناسایی آن منطقه خودداری و بلافاصله امتناع خود را بطرفی که منطقه مزبور تابع اواست ابلاغ نماید و با شناسایی آن منطقه را مشروط ببرقراری رسیدگی مذکور در ماده ۸ نماید. ماده ۷- زخمداران و بیماران و همچنین افراد کارکنان بهداری و مذهبی نمیتوانند در هیچ حالی از تمام یا قسمتی از حقوقی که این قرارداد یا احیاناً موافقتنامههای اختصاصی موضوع ماده قبل در حق آنان تأمین نموده صرفنظر کنند. ماده ۷- اسیران جنگی نمیتوانند در هیچ حالی از تمام یا قسمتی از حقوقی که بهموجب این قرارداد یا احیاناً بهموجب موافقتنامههای اختصاصی مذکور در ماده قبل درباره آنان تأمین شده صرفنظر نمایند. ماده ۷- اعضا بیطرف در قبال دولت متخاصم از استقلال کامل برخوردار خواهند بود و دول مزبور باید همه گونه تسهیلات را برای اجرای وظیفه آنان فراهم آورند. ماده ۷- در صورت وصول ملبوس، هر اسیر جنگی لااقل مالکیت یکدست لباس کامل را حفظ خواهد کرد. چنانچه یکنفر اسیر بیش از یک دست لباس داشته باشد معتمد بازداشتگاه مجاز خواهد بود از کسانی که سهم بیشتری دارند ملبوس زیادی یا بعضی قطعات را که تعداد آن اضافه بر واحد باشد بگیرد و این در صورتی است که چنین اقدامی برای رفع احتیاجات اسیران جنگی محرومتر ضروری باشد. معهذا زیرپوش و جوراب و کفش اضافی را کهمازاد آن منحصر بهیک دست یا یک جفت اضافی باشد نمیتوان گرفت مگر در صورتیکه هیچ وسیله دیگری برای تهیه این اشیا جهت اسیر محرومدیگری موجود نباشد. ماده ۷- علاوه بر موافقتنامههایی که بالصراحه در مواد ۱۱ و ۱۴ و ۱۵ و ۱۷ و ۳۶ و ۱۰۸ و ۱۰۹ و ۱۳۲ و ۱۳۳ پیشبینی شده دولتهای معظمه متعاهد میتوانند موافقتنامههای اختصاصی راجع بکلیه مسائلی که حل آنرا اختصاصاً مقتضی بدانند منعقد سازند. هیچیک از موافقتنامههای اختصاصی مزبور نمیتواند به وضع اشخاص مورد حمایت بهنحوی که بهموجب این قرارداد معین شده لطمه بزند یا حقوقی را که این قرارداد به آنان اعطا نموده تقلیل دهد. اشخاص مورد حمایت در تمام مدتی که مشمول این قراردادند از مزایای موافقتنامههای مزبور برخوردار خواهند شد مگر آن کهدر آن موافقتنامهها یا موافقتنامههای بعدی صریحاً خلاف آن مقرر شده باشد و یا در صورتیکه یکی از دول متخاصم اقدامات مساعدتری درباره آنان اتخاذ کرده باشد. ماده ۷- هر دولتی در زمان صلح یا در بدو شروع مخاصمات صورت مناطق بهداری و امنیتی را که در خاک تحت نظر او دایر شده باطلاع دول متعاهدخواهد رسانید. بعلاوه هر منطقه جدید دیگری را هم که در حین جنگ دایر شود اطلاع خواهد داد. بهمحض اینکه اطلاع فوق به دولت خصم واصل گردد منطقه مذکور رسمیت خواهد یافت. معهذا چنانچه دولت خصم معتقد باشد که یکی از شرایط این موافقت نامه علناً رعایت نشده میتوانند از شناسایی منطقه خودداری و امتناع خود را بهدولتی که منطقه مزبور تابع آنست ابلاغ کند و یا شناسایی خود را موکول بایجاد نظارت مذکور در ماده ۸ نماید. ماده ۷- دول معظمه متعاهد و بالاخص دول بازداشتکننده تا حداکثر امکان و با رعایت قوانین مربوط به خواربار اهالی کلیه خریدهایی که بهمنظورتقسیم کمکهای دستهجمعی به بازداشتیان در خاک آن دولتها بشود اجازه خواهند داد. همچنین انتقال وجه و سایر عملیات مالی و فنی و اداری را کهبرای خریدهای مزبور بشود تسهیل خواهند کرد.