ماده۶۸قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو (مصوب ۱۳۳۴)مصوب ۱۳۳۴ · ماده ۶۸ از ۱۵۹
هرگونه درخواست فوقالعاده غرامت که توسط یکی از اسیران جنگی بهعلت سانحه یا معلولیت دیگری ناشی از کار بهعمل آید به توسط دولت حامی[حامی] بهدولت متبوع او ابلاغ خواهد شد. در هر حال دولت بازداشتکننده بر طبق ماده ۵۴ گواهی نامهای مبنی بر گواهی نوع زخم یا معلولیت و اوضاع و احوال وقوع آن و اطلاعات مربوط بهپرستاریهای طبی یا بستری شدن در بیمارستان که درباره آن اسیر بهعمل آمده است بوی خواهد داد. این گواهی نامه باید بامضای افسر مسئول دولت بازداشتکننده برسد و توضیحات طبی باید توسط طبیب بهداری ارتش گواهی شود. دولت بازداشتکننده هرگونه درخواست غرامتی را که از یکنفر اسیر جنگی بابت لوازم شخصی و نقدینه یا اشیا قیمتی که بهموجب ماده ۱۸ از ویاخذ شده و هنگام اعاده او بمیهن خویش بوی مستر نگردیده باشد و همچنین هرگونه درخواست غرامت مربوط به فقدان چیزی که اسیر تقصیر آنرامنسوب به دولت بازداشتکننده یا یکی از عمال آن بداند بهدولت متبوع او ابلاغ خواهد کرد. بالعکس دولت بازداشتکننده باید لوازم شخصی را کهاسیر جنگی در مدت اسارت لازم دارد بهزینه خود تعویض نماید در هر حال دولت بازداشتکننده گواهینامهای بامضای افسر مسئول حاوی کلیهاطلاعات مفید به اسیر جنگی خواهد داد که معلوم نماید بچه جهت لوازم و نقدینه یا اشیا قیمتی مزبور باو مسترد نشده است نسخه ثانی اینگواهینامه به توسط آژانس مرکزی اسیران جنگی مذکور در ماده ۱۲۳ برای دولت متبوع اسیر ارسال خواهد شد. ماده ۶۸- چنانچه بک شخص مورد حمایت مرتب تخلفی منحصراً به منظور اصرار بهدولت اشغالکننده شود و تخلف مزبور بجان یا تمامیت جسمانی اعضای نیرو یا اداره اشغالکننده لطمه وارد نیاورد و خطر دستهجمعی مهمی نباشد و باموال نیرو یا اداره اشغالکننده و تأسیسات مورداستفاده آنها صدمه مهمی نزند شخص مزبور مشمول توقیف یا زندان است و مدت توقیف یا زندان او متناسب با تخلف ارتکابی خواهد بود. از اینگذشته توقیف یا زندان برای این قبیل تخلف یگانه اقدام محرومیت از آزادی خواهد بود که ممکن است درباره اشخاص مورد حمایت اتخاذ گردد.دادگاههای مذکور در ماده ۶۶ این قرارداد میتوانند مجازات زندان را آزادانه به توفیقی که بههمان مدت باشد تبدیل نمایند. مقررات جزایی که توسط دولت اشغالکننده بهموجب مواد ۶۴ و ۶۵ وضع میشود نمیتوانند مشتمل بر مجازات اعدام درباره اشخاص مورد حمایت باشد مگر در صورتیکه جرم اشخاص مذکور جاسوسی و عملیات مهم خرابکاری در تأسیسات نظامی دولت اشغالکننده یا تخلفات عمدی باشد که موجب مرگ یک یا چند نفر شده باشد آنهم مشروط بهاینکه قوانینی که در اراضی اشغال شده قبل از شروع اشغال جاری بوده برای این قبیل موارد مجازات اعدام پیشبینی کرده باشد. حکم مجازات اعدام درباره یک شخص مورد حمایت قابل صدور نیست مگر در صورتیکه توجه دادگاه مخصوصاً بهاین نکته جلب شده باشد که چون متهم تبعه دولت اشغالکننده نیست هیچگونه وظیفه وفاداری نسبت بهدولت مزبور ندارد. در هیچ حالی درباره شخص مورد حمایتی که سنش دو[در] موقع ارتکاب جرم کمتر از هیجده سال باشد حکم اعدام نمیتوان صادر کرد.