ماده۴۲قانون اجازه الحاق دولت ایران به قراردادهای معروف به قرارداد ژنو (مصوب ۱۳۳۴)مصوب ۱۳۳۴ · ماده ۴۲ از ۱۵۹
پرچم مشخص قرارداد را فقط بر فراز تشکیلات و مؤسسات بهداری که بهموجب این قرارداد باید محترم شمرده شوند میتوان برافراشت وفقط با موافقت مقام نظامی باید بدان اقدام کرد. در دستگاههای سیار و مؤسسات ثابت میتوان پرچم ملی دولت متخاصم متبوع دستگاه و مؤسسه را نیز پهلوی پرچم قرارداد نصب نمود ولی دستگاههای بهداری که بهدست دشمن بیفتد باید فقط پرچم قرارداد را برافرازند. دولتهای متخاصم تا حدودی که مقتضیات نظامی اجازه دهد تدابیر لازم را بهعمل خواهند آورد که علائم مشخصه دستگاهها و مؤسسات بهداری بهطور وضوح برای نیروهای زمینی و هوایی و دریایی دشمن مریی باشد تا احتمال هرگونه عمل تهاجمی رفع گردد. ماده ۴۲- کارکنان مذکور در مواد ۳۶ و ۳۷ باید به بازوی چپ خود بازوبندی داشته باشند که رطوبت در آن اثر نکند و دارای علامت مشخصه باشد. این بازوبند باید توسط مقام نظامی تسلیم و مهر شده باشد. کارکنان مذکور علاوه بر پلاک هویت مندرج در ماده ۱۹ باید دارای کارت هویت مخصوصی باشند که حاوی علامت مشخصه باشد. این کارت باید طوری باشد که رطوبت در آن اثر نکند و قطع آن به اندازهای باشد که بتوان در جیب گذاشت کارت مزبور باید به زبان کشور صادرکننده نوشته شود و لااقل حاوی نام و نام خانوادگی و تاریخ تولد و درجه و شماره صاحب کارت باشد. در کارت ذکر خواهد شد که با چه سمتی حق استفاده از این قرارداد دارد. عکس صاحب کارت باید به آن الصاق شود و صاحب کارت باید آنرا امضا کند یا اثر انگشت خود را روی آن بگذارد و یا هم امضا و هم اثرانگشت نهد. کارت باید با مهر منگنه مقام نظامی ممهور شود. در هر ارتش کارت هویت باید متحدالشکل بوده و در ارتشهای دولتهای متعاهد حتیالامکان از حیث نوع یکسان باشد. دولت متخاصم میتوانند کارت پیوست این قرارداد را نمونه قرار دهند. و باید در بدو شروع مخاصمات نمونههایی را که به کار خواهند برد به یکدیگر ابلاغ خواهند کنند. هر کارت هویت در صورت امکان در دو نسخه صادر خواهد شود که یک نسخه آن نزد دولت صادرکننده بماند. کارکنان مذکور فوق نباید در هیچ موردی از علائم و کارت هویت و حق حمل بازوبند خود محروم شوند و در صورت فقدان حق خواهند داشت المثنای کارت و علائم جدیدی دریافت دارند. ماده ۴۲- استعمال اسلحه بر علیه اسیران جنگی خصوصاً بر علیه کسانی که فرار میکنند یا اقدام بفرار مینمایند فقط باید بهعنوان آخرین وسیله بکاررود آنهم پس از اخطارهای قبلی که متناسب با اوضاع و احوال باشد. ماده ۴۲- بازداشت یا اقامت اجباری اشخاص مورد حمایت فقط در صورتی ممکن است که امنیت دولتی که اشخاص مزبور را باختیار خود دارد اینعمل را قطعاً ضروری ساخته باشد. چنانچه شخصی بهوسیله نمایندگان دولت حامی داوطلبانه تقاضای بازداشت خود را نماید در صورتیکه وضع شخصی او این عمل را ایجاب کند دولتی که آن شخص را در اختیار خود دارد در بازداشت او اقدام خواهد کرد.