ماده۱آییننامه اجرایی قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون لغو ضرورت تصدیق رسمی اسناد دولتی بیگانهمصوب ۱۳۹۷ · ماده ۱ از ۱۸
در این آییننامه، اصطلاحات زیر در معانی مشروح مربوط به کار میروند: الف ـ کنوانسیون: کنوانسیون لغو ضرورت تصدیق رسمی اسناد دولتی بیگانه مصوب ۱۹۶۱ میلادی برابر با ۱۳۴۰ هجری شمسی. ب ـ قانون: قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون. پ ـ وزارت: وزارت امور خارجه. ت ـ دستگاههای ذیربط: کلیه مؤسسات عمومی بند (د) ماده (۱) قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات ـ مصوب۱۳۸۸ـ و مؤسسات خصوصی حرفهای عهدهدار مأموریت عمومی از قبیل دفتر اسناد رسمی، کانون سردفتران و دفتریاران، کانون کارشناسان رسمی دادگستری، کانون وکلای دادگستری، سازمان نظام پزشکی جمهوری اسلامی ایران، سازمان نظام پرستاری جمهوری اسلامی ایران، سازمان نظام روانشناسی و مشاوره جمهوری اسلامی ایران و سازمانهای نظام مهندسی که صلاحیت صدور و پذیرش اسناد مشمول این آییننامه را در جمهوری اسلامی ایران دارا هستند. ث ـ برگ نمونه تأییدیه: برگ منقوش به نشان (آرم) یا عنوان رسمی کشور تنظیمکننده سند که به امضا و مهر مرجع صلاحیتدار آن کشور رسیده و به اسناد مشمول این آییننامه الصاق میشود و مؤید صحت صدور و اصالت آن سند است. ج ـ شماره رهگیری: شماره الکترونیکی که از سوی وزارت صادر و بر روی هر برگ نمونه تأییدیه درج میشود و برای استعلام و اعلام صحت تأییدیه صادرشده به کار میرود. چ ـ نظام تأیید اسناد پیش از اجرای این آییننامه: رویههای مبتنی بر قوانین و مقررات که تا پیش از اجرای این آییننامه برای تأیید، تصدیق و تسجیل اسناد توسط نمایندگیهای سیاسی یا کنسولی یا دفاتر حفاظت منافع جمهوری اسلامی ایران یا وزارت وجود داشته یا دارد.