رأی وحدت رویه شماره ۱۴رأی وحدت رویه شماره ۱۴ مورخ ۱۳۶۱/۰۹/۲۸ هیأت عمومی دیوان عالی کشور

نظر به اینکه در مورد شخصی معتاد به مواد مخدر که توسط مأموران دستگیر یا به‌وسیله خویشاوندان و همسایگان معرفی می‌شود به صراحت ماده (۸) لایحه قانونی تشدید مجازات مرتکبین جرایم مواد مخدر مصوب ۱۳۵۹/۳/۱۹ شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران، تعقیب کیفری موکول به این است که متهم ولگرد باشد و اعتیاد او مورد تأیید پزشکی قانونی قرار بگیرد و درصورتی‌که ولگرد بودن معتاد محقق نباشد تعقیب کیفری او مخالف صریح این ماده خواهد بود و نظر به اینکه در ماده (۲۰) لایحه قانونی مذکور مجازات خاصی پیش‌بینی نشده است چنین استنباط می‌شود که این ماده منحصراً ناظر به معتادین ولگرد موضوع ماده (۸) لایحه قانونی یادشده است.