ماده۱قانون صدور چک (منسوخ — متن پیش از اصلاحات)مصوب ۱۳۵۵ · ماده ۱ از ۱۹
) چکهای صادر به عهده بانکهائی که طبق قوانین دایر شده یا میشوند در حکم اسناد لازمالاجراء بوده و دارنده چک در صورت مراجعه به بانک و عدم پرداخت وجه آن به علت نبودن محل و یا به هر علت دیگری که منتهی به برگشت و عدم پرداخت چک گردد میتواند با رعایت قوانین و آئیننامههای مربوط به اجرای اسناد رسمی وجه چک را از صادرکننده وصول نماید برای صدور اجرائیه دارنده چک باید عین چک و گواهینامه بانک دائر به علت عدم پرداخت وجه چک که در ماده ۲ مذکور است به اداره اجرای ثبت اسناد محل تسلیم نماید. در گواهی مربوط به علت عدم پرداخت چک بانک باید با تعیین نشانی صادرکننده که در بانک است مطابقت یا عدم مطابقت امضاء صادرکننده را با نمونه امضاء موجود در بانک در حدود عرف بانکداری تصدیق نماید اداره اجراء در صورتی که مطابقت امضاء چک با امضاء صادرکننده از طرف بانک گواهی شده باشد دستور اجراء صادر خواهد نمود. دارنده چک اعم است از کسی که چک در وجه او صادر گردیده یا بنام او پشتنویسی شده یا حامل چک (در مورد چکهای وجه حامل).