تودیع این موافقتنامه نزد دبیرکل نسخة اصلی این موافقتنامه نزد دبیرکل سازمان ملل متحد تودیع خواهد شد که وی نسخههای مطابق با اصل تأیید شده را برای تمامی کشورهای موضوع ماده (5) این موافقتنامه ارسال خواهد کرد. برای گواهی مراتب بالا، امضاء کنندگان زیر که دارای اختیار لازم هستند، این موافقتنامه را امضاء کردهاند. این موافقتنامه در بیست و ششم آوریل سال 2004میلادی، (7/2/1383هجری شمسی) در شانگهای چین، در یک نسخة واحد به زبان های چینی، انگلیسی و روسی که هر سه نسخه دارای اعتبار یکسان میباشد، برای امضاء مفتوح گردید. پیوست (1) شبکه بزرگراه آسیایی
- شبکه بزرگراه آسیایی متشکل از مسیرهای بزرگراهی با اهمیت بینالمللی در داخل آسیا از جمله مسیرهای بزرگراهی است که اساساً از بیش از یک زیر منطقه مانند شرق و شمال شرق آسیا، جنوب و جنوب غرب آسیا، جنوب شرق آسیا و شمال و مرکز آسیا عبور مینماید؛ مسیرهای بزرگراهی در داخل زیر منطقهها از جمله آنهایی که به زیر منطقههای همجوار متصل میگردد؛ و مسیرهای بزرگراهی که در کشورهای عضو قرار گرفتــه و دسترسی به محلهای زیر را فراهم میسازد: (الف) پایتختها؛ (ب) مراکز اصلی کشاورزی و صنعتی؛ (پ) بنادر اصلی دریایی و رودخانهای و فرودگاههای اصلی؛ (ت) پایانههای کانتینری و آمادگاههای (دپوهای) اصلی؛ و (ث) جاذبههای عمدة جهانگردی.
- شماره مسیرها با حروف «AH» که حروف اختصاری بزرگراه آسیایی است، شروع میشود و به دنبال آن اعداد یک یا دو یا سه رقمی قرار دارد.
- شمارههای یک رقمی از (1) تا (9) به مسیرهای بزرگراه آسیایی که اساساً از بیش از یک زیر منطقه عبور میکند اختصاص دارد.
- مجموعه شماره مسیرهای دو و سه رقمی برای مشخص کردن مسیرهای واقع در داخل زیر منطقهها، از جمله آنهایی که به یک زیر منطقه همجوار متصل میشود و مسیرهای بزرگراهی داخل کشورهای عضو، به شرح زیر اختصاص یافته است: (الف) شماره مسیرهای (10) تا (29) و (100) تا (299) به زیر منطقة جنوب شرق آسیا شامل برونئی دارالسلام، کامبوج، اندونزی، جمهوری دمکراتیک خلق لائو، مالزی، میانمار، فیلیپین، سنگاپور، تایلند و ویتنام اختصاص یافته است؛ (ب) شماره مسیر های (30) تا (39) و (300) تا (399) به زیر منطقه شرق و شمال شرق آسیا شامل چین، جمهوری دمکراتیک خلق کره، ژاپن، مغولستان، جمهوری کره و فدراسیون روسیه (خاور دور) اختصاص یافته است؛ (پ) شماره مسیرهای (40) تا (59) و (400) تا (599) به زیر منطقه جنوب آسیا شامل بنگلادش، بوتان، هند، نپال، پاکستان و سریلانکا اختصاص یافته است؛ (ت) شماره مسیرهای (60) تا (89 ) و (600) تا (899) به زیر منطقه شمال، مرکز و جنوب غرب آسیا شامل افغانستان، ارمنستان،آذربایجان،گرجستان، جمهوری اسلامی ایران، قزاقستان، قرقیزستان، فدراسیون روسیه، تاجیکستان، ترکیه، ترکمنستان و ازبکستان اختصاص یافته است. پیوست (2) استانداردهای طراحی و طبقه بندی بزرگراه آسیایی الف – کلیات استانداردهای طراحی و طبقهبندی بزرگراه آسیایی، حداقل معیارها و رهنمودهای ساخت، بهبود و نگهداری مسیرهای بزرگراه آسیایی را ارائه میکند. طرفها باید تمام تلاشهای خود را انجام دهند تا این مقررات هم در ساخت مسیرهای جدید و هم در ارتقاء سطح و نوسازی مسیرهای موجود رعایت شود. این استانداردها در مناطق مسکونی اعمال نخواهد شد. ب – طبقه بندی مسیرهای بزرگراه آسیایی بزرگراههای آسیایی به شرح جدول (1) طبقه بندی میشود. جدول 1 – طبقه بندی بزرگراه آسیایی طبقه بندی شرح نوع روکش اولیه بزرگراههای با دسترسی کنترل شده آسفالتی یا بتن سیمانی درجه یک چهار خطه یا بیشتر آسفالتی یا بتن یا سیمانی درجه دو دو خطه آسفالتی یا بتن سیمانی درجه سه دو خطه آسفالت سطحی دو لایه درجه «اولیه» در طبقهبندی، به بزرگراههای با دسترسی کنترل شده اشاره دارد. بزرگراههای با دسترسی کنترل شده منحصراً توسط خودروها مورد استفاده قرار میگیرد. دسترسی به بزرگراههای با دسترسی کنترل شده فقط در تقاطعهای غیر همسطح انجام میشود. به منظور تضمین ایمنی عبور و مرور و سرعت بالای خودروها، موتورسواران، دوچرخهسواران و افراد پیاده مجاز نیستند وارد بزرگراههای با دسترسی کنترل شده شوند. در بزرگراههای با دسترسی کنترل شده نباید تقاطعهای همسطح طراحی نمود و سوارهرو باید با یک نوار در وسط تقسیم گردد. «درجه 3» فقط زمانی باید استفاده شود که منابع مالی برای ساخت و یا زمین برای جاده محدود باشد.نوع روکش جاده باید هر چه سریعتر در آینده به بتن آسفالتی یا سیمانی ارتقاء یابد. از آنجا که درجه (3) به عنوان حداقل استاندارد مطلوب نیز به حساب میآید، باید ارتقاء سطح هر قطعه از جادههایی که زیر درجه(3) هستند به سطح استاندارد درجه(3)، ترغیب گردد. پ - استانداردهای طراحی مسیرهای بزرگراه آسیایی 1 – طبقه بندی زمین طبقه بندی زمین در جدول(2) نشان داده شده است. جدول2 – طبقه بندی زمین طبقه بندی زمین شیب عرضی دشت (L ) صفر تا 10 درصد تپه ماهور (R ) بیش از 10 درصد تا 25 درصد کوهستانی (M) بیش از 25 درصد تا 60 درصد کوهستانی سخت (S ) بیش از 60 درصد 2- طراحی سرعت طراحی سرعتهای 120، 100، 80، 60، 50، 40 و 30 کیلومتر در ساعت باید مورد استفاده قرار گیرد. رابطه بین طراحی سرعت، طبقهبندی بزرگراه و طبقهبندی زمین در جدول (3) نشان داده شده است. طراحی سرعت 120 کیلومتر در ساعت فقط باید در درجه اولیه ( بزرگراه با دسترسی کنترل شده) که دارای نوارهای وسط و تقاطعهای غیر همسطح میباشد، مورد استفاده قرار گیرد. جدول 3 – طراحی سرعت، طبقه بندی بزرگراه و طبقهبندی زمین (واحد: کیلومتر در ساعت) زمین اولیه درجه 1 درجه 2 درجه 3 دشت (L ) 120 100 80 60 تپه ماهور (R ) 100 80 60 50 کوهستانی (M ) 80 50 50 40 کوهستانی سخت (S) 60 50 40 30 3 – مقطع عرضی ابعادی مانند حریم جاده، عرض خط، عرض شانه، عرض نوار وسط، شیب روکش و شیب شانه برای هر طبقه از بزرگراه در جدول شماره(4) نشان داده شده است. افراد پیاده، دوچرخهها و ارابههایی که با حیوان کشیده میشود، باید در قسمتهایی که اینگونه عبور و مرور محلی مانع از عبور و مرور روان میشود، در جاهایی که عملی است، با تأمین معابر حاشیهای و یا پیادهروها از عبور و مرور سراسری جدا شود. 4 – نیمرخ عرضی نیمرخ عرضی جاده باید با موقعیت طبیعی زمینی که از آن میگذرد هماهنگ باشد. حداقل شعاع قوس باید فقط در مواقع ضروری اعمال شود و باید در ارتباط با قوسهای اتصال مورد استفاده قرار گیرد. در صورت امکان باید از قوسهای ترکیبی اجتناب شود. حداقل شعاع قوسهای افقی برای هر یک از درجات بزرگراه در جدول شماره (5) نشان داده شده است. جدول
- حداقل شعاع قوسهای افقی (واحد: متر) زمین اولیه درجه 1 درجه 2 درجه 3 دشت (L) (1000) 520 (600) 350 210 115 تپه ماهور (R ) (600) 350 (350) 210 115 80 کوهستانی (M) (350) 210 (110) 80 80 50 کوهستانی سخت(S) (160) 115 (110) 80 50 30 توجه: ارقام داخل پرانتز مقادیر مطلوب است. توصیه میشود استفاده از حداقل شعاع قوس به موارد غیر قابل اجتناب محدود شود و مقادیر بزرگتر از 50 تا صد در صد بهکار گرفته شود. توصیه میشود که در مناطق کوهستانی و زمینهای کوهستانی سخت، ترکیب فاصله، شعاع و شیب پیچهای مارپیچی مورد توجه قرار گیرد. برای اتصال قوسهای با شعاع کوچکتر از مقادیر موجود در جدول شماره(6) باید از قوسهای اتصال استفاده شود. همچنین توصیه میشود که قوسهای اتصال حتی در مواردی که شعاع دو برابر مقادیر موجود در جدول شماره (6) باشد بهکار رود. جدول
- شعاعهایی که برای آنها باید قوسهای اتصال بهکار رود (واحد: متر) زمین اولیه درجه 1 درجه 2 درجه 3 دشت (L ) 2100 1500 900 500 تپه ماهور (R ) 1500 900 500 350 کوهستانی (M ) 900 500 350 250 کوهستانی سخت ( S ) 500 500 250 130 حداقل طول قوس اتصال نشان داده شده در جدول شماره (7) توصیه میشود. جدول
- حداقل طول قوس اتصال (واحد: متر) زمین اولیه درجه 1 درجه 2 درجه 3 دشت (L ) 100 85 70 50 تپه ماهور (R ) 85 70 50 40 کوهستانی (M ) 70 50 40 35 کوهستانی سخت ( S ) 50 50 35 25 حداکثربربلندی (دور) برای تمام طبقهبندیهای زمین باید 10 درصد باشد. 5 ـ نیمرخ طولی نیمرخ طولی هر بزرگراه باید تا اندازهای که از لحاظ اقتصادی توجیه پذیر است صاف باشد یعنی باید برای حذف ماهیت تپه ماهوری زمین، بین خاکبرداری و خاکریزی توازن برقرار گردد. طراح در بهکارگیری حداکثر شیب عمودی، باید به روشنی در نظر داشته باشد که هنگامی که بزرگراهی با شیب عمودی مشخصی ساخته شود، نمیتواند بدون از دست دادن تمامی سرمایهگذاری اولیه، به شیب کمتری ارتقاء یابد. حداکثر شیب عمودی نشان داده شده در جدول شماره(8) باید برای تمام درجات بزرگراهها مورد استفاده قرار گیرد. جدول
- حداکثر شیب عمودی طبقه بندی زمین حداکثر شیب عمودی دشت (L ) 4 درصد تپه ماهور (R ) 5 در صد کوهستانی (M ) 6 درصد کوهستانی سخت (S) 7 درصد تأمین خط بالارو برای بزرگراههای پر شیب و دارای عبور و مرور زیاد کامیون،در جاهایی که طول شیب فراتر از مقادیر جدول شماره(9) باشد، مطلوب است. طول بحرانی قسمت شیبدار برای تأمین خط بالا رو آنچنان که در جدول شماره(9) نشان داده شده برای بزرگراههای با طبقهبندی اولیه و درجه یک توصیه میشود. جدول
- طول بحرانی قسمت شیبدار برای تأمین خط بالارو طبقه بندی زمین اولیه درجه یک دشت (L) 3 در صد – 800 متر 3 در صد – 900 متر 4 درصد- 500 متر 4 درصد-700 متر تپه ماهور (R) 4 درصد – 700 متر 4 درصد – 800 متر 5 درصد – 500 متر 5 درصد – 600 متر کوهستانی (M ) 5 درصد – 600 متر 5 درصد – 700 متر 6 درصد – 500 متر 6 درصد – 500 متر کوهستانی سخت (S ) 6 درصد – 500 متر 6 درصد – 500 متر 7 درصد – 400 متر 7 درصد – 400 متر 6 – روکش سوارهروها باید با بتن سیمانی یا بتن آسفالتی روکش شود. با این وجود بزرگراههای درجه (3 ) میتواند با آسفالت سطحی دو لایه روکش شود. روکش بسیاری از قطعات جاده در کشورهای عضو بزرگراه آسیایی به دلیل ناکافی بودن ظرفیت بار، صدمه دیدهاست. لذا طراحی بار برای روکشها باید با دقت تعیین گردد تا از صدمه دیدن سطح جاده جلوگیری شود و در نتیجه هزینههای نگهداری کاهش یابد. در هر حال، روکش جاده باید با ملاحظه موارد زیر انجام شود: (الف) بار محوری؛ (ب) حجم عبور و مرور؛ (پ) کیفیت موادی که قرار است در اساس و لایه نهایی خاکریز استفاده شود (از آنجا که کیفیت مصالح ساختمان جاده، از کشوری به کشور دیگر فرق میکند، در استانداردهای بزرگراه آسیایی مشخصات بار روکش منظور نشده است). 7 – بار سازه عبور و مرور سنگین فزاینده، بهویژه عبور و مرور کانتینرها، مســتلزم طراحی صحیــح ظرفیت بار (حداکثر بار محوری) است. به منظور جلوگیری از خسارت جدی به سازه های جاده و نیز برای کاهش هزینههای نگهداری، شبکه بزرگراه آسیایی به عنوان یک شبکه جادهای بینالمللی باید دارای طراحی ظرفیت بار بالایی باشد. بنابر این حداقل طراحی بار 44-20 HS، که استاندارد بینالمللی مربوط به ظرفیت کامل بار یدککش (تریلر) میباشد، باید در طراحی سازههای جاده مورد توجه قرار گیرد. 8 – فاصله ایمن عمودی حداقل فاصله ایمن عمودی باید 5/4 متر باشد که لازمه عبور ایمن کانتینرهای استاندارد ISO است، در هر حال، در مواردی که به دلیل هزینه بالای ساخت مجدد سازههای موجود، مانند پلها، نمیتوان فاصله ایمن عمودی کافی را تأمین کرد، میتوان از یدککشهای ( تریلرهای) کمر شکن با کفی کم ارتفاع استفاده کرد. 9 – محیط زیست هنگام تهیه پروژههای جاده جدید، باید ارزیابی اثرات زیست محیطی مبتنی بر استانداردهای ملی انجام شود. همچنین مناسب است این اقدام به بازسازی یا بهسازی اساسی جادههای موجود نیز تعمیم داده شود.
- ایمنی جاده طرفها باید در توسعه شبکه بزرگراه آسیایی به موضوع ایمنی جاده توجه کافی مبذول نمایند. پیوست (3) شناسایی و علامتگذاری شبکه بزرگراه آسیایی 1 – علامت مورد استفاده برای شناساندن و مشخص کردن مسیرهای بزرگراه آسیایی به شکل مستطیل است. 2 – این علامت مرکب از حروف AH و به دنبال آن شمارة مختص مسیر با ارقام عربی است. 3 – این علامت، دارای نوشته به رنگ سفید یا مشکی میباشد و ممکن است به علائم دیگر چسبانده یا با آنها ترکیب شود. 4 – اندازه این علامت باید به قدری باشد که بتواند به آسانی از سوی رانندگان وسائط نقلیه که با سرعت حرکت میکنند، شناسایی و فهمیده شود. 5 – علامتی که برای شناسایی و نشان دادن مسیرهای بزرگراه آسیایی استفاده میشود، مانع استفاده از علامتی برای شناسایی جادههای ملی نمیشود. 6 – اصولاً شماره مسیرهای بزرگراه آسیایی با سامانه علائم هدایتی کشورهای عضو مورد نظر، تجمیع ( یا ترکیب) خواهد شد. شمارهگذاری میتواند قبل و یا بعد از هر راه دسترسی یا تقاطع درج شود. 7 – در صورتی که کشورهایی در هر دو موافقتنامه بین دولتی شبکه بزرگراه آسیایی و موافقتنامه اروپایی در خصوص مسیرهای اصلی عبور و مرور بینالمللی عضو باشند، مسیرها با کمک علامت مسیر بزرگراه آسیایی یا علامت جادههای اروپایی یا هر دو، به صلاحدید طرفها، مشخص خواهد شد. 8- در موردی که مسیر بزرگراه آسیایی به مسیری دیگر تغییر مینماید یا مسیر دیگر، بزرگراه آسیایی را قطع میکند، توصیه میشود که قبل از دسترسی یا تقاطع، شماره مسیرهای بزرگراه آسیایی مربوط نشان داده شود. قانون فوق مشتمل بر ماده واحده و دوتبصره منضم به متن موافقتنامه شامل مقدمه و نوزده ماده و سه پیوست در جلسه علنی روز چهارشنبه مورخ پنجم تیرماه یکهزار وسیصدوهشتادوهفت مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ12/4/1387 به تأیید شورای نگهبان رسید./ن علی لاریجانی
اصطلاحاتِ این مادهاز واژهنامهی ترمینولوژی حقوقی
مجلس شورای اسلامیاساسی
نهاد قانونگذاری کشور که نمایندگان آن با رأی مستقیم مردم انتخاب میشوند.
صفحهی اصطلاحشورای نگهباناساسی
نهادی که مصوبات مجلس را از حیث انطباق با شرع و قانون اساسی بررسی میکند.
صفحهی اصطلاحاز متن قانون، به دنیای منابع
منابع را کشف کنید، دلیل ارتباط را ببینید و پرونده پژوهش خودتان را بسازید.
ورود به میز پژوهشماده ۱۹ قانون موافقتنامه بین دولتی شبکة بزرگراه آسیایی
ارتباطهای این منبع هنوز نمایه نشدهاند
از متن سند یا جستجوی بانک قوانین، پژوهش را ادامه دهید.
جستجو در بانک قوانیناین فهرست ارتباطهای ثبتشده در رستان است؛ نبود یک منبع در فهرست به معنی نبود آن نیست. یادداشت ارتباط از متن و جایگاه حقوقی سند جداست.
پرسشی دربارهی این ماده دارید؟
پرسش رایگان ثبت میشود و وکلای عضوِ رستان پاسخ میدهند. اگر پروندهی مشخصی دارید، از وکیلِ تأییدشدهی استانِ خودتان مشاوره بگیرید.