از تاریخ تصویب این قانون برای زائرین مشاهد متبرکه عراق و سوریه به جای گذرنامه پروانه زیارت صادر میگردد و این پروانه درمرکز از طرف شهربانی کل کشور و سایر نقاط از طرف شهربانی محل به اشخاص داده میشود و نمایندگیهای شاهنشاهی در خارجه حق صدور آن راندارند.
این پروانه که فقط به منظور زیارت صادر میشود جانشین گذرنامه برای مسافرت به کشور عراق و سوریه خواهد بود و مواد 1 و 6 و 7.23 و 26 و 37 قانون گذرنامه مصوب 20 دی ماه 1311 شمسی در مورد این پروانه ملغی است.
در مقابل صدور پروانه زیارت مبلغ یک صد و پنجاه ریال از تقاضاکنندگان اخذ خواهد شد که یکصد ریال آن بابت بهای پروانه و پنجاهریال دیگر برای برگشت دادن ایرانیان بیبضاعت از کشور عراق و سوریه که به علت استطاعت مالی قادر به مراجعت نمیباشند اختصاص داده خواهدشد مدت اعتبار این پروانه از تاریخ صدور تا سه ماه است فقط برای یک مرتبه مسافرت به کشور عراق و سوریه معتبر میباشد.
علاوه بر مبلغ مذکور تحت هیچ عنوان هیچ گونه عوارض به این پروانه تعلق نمیگیرد.
در صورتی که این پروانه مفقود و یا دارنده آن بیمار و به این علت مدت سه ماه اعتبار آن در خارجه منقضی گردد مأمورین شاهنشاهی درکشور عراق و سوریه مکلفند ورقهای به نام شهادتنامه موقت برای مراجعت صادر نمایند.
دولت مکلف است برای زائرین حرمین شریفین مطالعات لازمه نموده و لایحهای به مجلس تقدیم کند و همچنین برای اتباع عراق و سوریه که جهت زیارت یا سیاحت به کشور ایران مسافرت مینمایند با دولتین نامبرده مذاکره و متقابلاً تسهیلات نسبت به این قبیل افراد فراهم نماید.
وزارتین کشور و خارجه مسئول اجرای این قانون میباشند و آییننامه لازم را در حدود این قانون تهیه و پس از تصویب هیأت وزیران بهموقع اجرا خواهد گذاشت. قانون فوق که مشتمل بر ماده واحده و شش تبصره است در جلسه سهشنبه سوم بهمن ماه یک هزار و سیصد و سی و چهار به تصویب مجلس شورایملی رسید. نایب رییس مجلس شورای ملی - امانالله اردلان قانون بالا در جلسه روز 21 بهمن ماه 1334 به تصویب مجلس سنا رسیده است.