ماده۱قانون حداکثر استفاده از توان تولیدی و خدماتی کشور و حمایت از کالای ایرانیماده ۱ از ۲۴
عبارات و اصطلاحات این قانون در معانی مشروحه زیر بهکار میرود:
- طرح(پروژه): عبارت است از مجموعه فعالیتهای هدفدار(طراحی ـ مهندسی، تولید، تدارکات، اجراء و یا راهاندازی) که منجر به تولید یا احداث یک واحد جدید، توسعه و اصلاح واحد موجود و یا خرید محصولات مبتنی بر سفارش طراحی ـ ساخت شود.
- ارجاع کار: عبارت است از انجام دادن و یا واگذاری مسؤولیت انجام فعالیتهای مختلف طرح(پروژه) بهصورت کامل و یا بخشی از یک طرح(پروژه)
- دستگاه مرکزی: واحد مرکزی دستگاهها که طبق مقررات وظیفه راهبری واحدهای تابعه را برعهده دارند.
- پیمانکار: هر شخص حقیقی یا حقوقی که طی قرارداد به آن ارجاع کار میشود.
- پیمانکار طراحی و ساخت: به پیمانکاری اطلاق میشود که مسؤولیت انجام خدمات طراحی تفصیلی و اجرائی، طراحی مهندسی یا مهندسی فرآیند، تولید، تهیه و تأمین کالا و تجهیزات، عملیات اجرائی و نصب و راهاندازی و مدیریت انجام این فعالیتها در یک طرح(پروژه) را بر عهده دارد.
- کالا: محصولی که فرآیند مصرف آن از فرآیند تولیدش قابل تفکیک است و مالکیت آن میتواند از یک شخص به شخص دیگری منتقل شود.
- خدمت: محصولی که فرآیند مصرف آن از فرآیند تولید یا ایجاد آن قابل تفکیک نباشد، شامل انواع تغییرات سفارشی و خاص که به درخواست مشتری در وضعیت، شکل، موقعیت و مکان اشیاء یا اشخاص صورت پذیرد و شامل انواع خدمات مشاوره، آموزشی و درمانی یا انواع پیمانکاری از جمله پیمانکاری احداث، پیمانکاری ترابری، پیمانکاری تعمیر، نگهداری یا بهرهبرداری میشود.
- محصول داخلی: عبارت از کالای تولیدشده یا خدمتی که با طراحی متخصصان ایرانی یا به طریق مهندسی معکوس یا انتقال دانش فنی و فناوری آن بهمنظور ایجاد ارزش افزوده در داخل کشور انجام میشود.
- عمق ساخت داخل: میزان سهم عوامل تولید و نهادههای بهکاررفته در فرآیند ساخت محصول داخلی که در قلمرو جغرافیایی کشور ایجاد شده باشد.
- مشارکت ایرانی ـ خارجی: شرکت متشکل از اشخاص حقیقی یا حقوقی ایرانی و خارجی و یا گروه اقتصادی که با منافع مشترک(کنسرسیوم) از این اشخاص براساس قرارداد قانونی معتبر برای انجام طرح(پروژه) مشخص، تشکیل شده است.
- تأمین مالی مقید: تأمین مالی طرحها(پروژهها) در داخل کشور مشروط به ارجاع کار توسط کارفرما به پیمانکار ایرانی یا مشارکت ایرانی ـ خارجی بهگونهای که سهم شرکت ایرانی حداقل پنجاهویکدرصد(۵۱%) باشد.
- تأسیسات عمومی: تأسیساتی که در مصارف عمومی نظیر ساختمان اداری، محوطهسازی و یا قسمتهای غیرصنعتی طرح(پروژه) مورد استفاده قرار میگیرد.
- استاندارد غیرمتعارف: استانداردهایی که مطابق قانون تقویت و توسعه نظام استاندارد مصوب ۴/۹/۱۳۹۶ در تقسیمبندی استانداردهای ملی، منطقهای و بینالمللی قرار نداشته باشند.
- اتاقها: اتاق بازرگانی صنایع، معادن و کشاورزی که در این قانون مختصراً «اتاق ایران» نامیده میشود، «اتاق تعاون» و «اتاق اصناف» که هر سه بهموجب قوانین مربوطه تشکیل شدهاند.