در این آییننامه اصطلاحات زیر در معانی مشروح مربوط به کار می روند و سایر اصطلاحات تابع تعاریف مندرج در قانون بیمه اجباری خسارات وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه ـ مصوب ۱۳۹۵ ـ که در این آیین نامه به اختصار «قانون» نامیده می شود، است. الف ـ بیمه مرکزی: بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران. ب ـ بیمهگر: شرکت سهامی بیمه ایران یا هر یک از شرکتهای بیمه غیردولتی که مجوز فعالیت در رشته بیمه شخص ثالث را از بیمه مرکزی دریافت نموده باشد. پ ـ بیمهنامه: سند بیمه اجباری جهت پوشش خسارت وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه و سند بیمه حوادث راننده به ترتیب مقرر در مواد (۲) و (۳) قانون. ت ـ انتقالدهنده: مالک وسیله نقلیه که در مدت اعتبار بیمه نامه مالکیت وسیله نقلیه خود را براساس ماده (۴) این آیین نامه به انتقالگیرنده منتقل کرده است. ث ـ انتقالگیرنده: شخصی که مالکیت وسیله نقلیه در مدت اعتبار بیمهنامه با توجه به ماده (۴) این آییننامه به صورت قطعی به وی منتقل شده است. ج ـ سابقه تخفیف عدم خسارت: کلیه تخفیفاتی که به واسطه نداشتن حوادث منجر به خسارت بدنی یا مالی در بیمهنامه اعمال شده باشد. چ ـ سامانه جامع حوادث رانندگی: سامانه موضوع ماده (۴۱) قانون. ح ـ سامانه الکترونیک: سامانه موضوع ماده (۵۵) قانون.