در این آییننامه اصطلاحات زیر در معانی مشروح به کار میروند: الف ـ سازمان: سازمان حفاظت محیط زیست ب ـ تالاب: براساس ماده (۱) قانون کنوانسیون مربوط به تالابهای مهم بینالمللی به ویژه تالابهای زیستگاه پرندگان آبزی (کنوانسیون رامسر) ـ مصوب ۱۳۵۲ـ، شامل مردابها، باتلاقها و لجنزارها یا آبهای طبیعی یا مصنوعی اعم از دائمی یا موقت است که آبهای شیرین، تلخ یا شور در آن به صورت راکد یا جاری یافت میشود، از آن جمله است آبهای دریا که عمق آنها در پایینترین نقطه جزر از شش متر تجاوز ننماید. ج ـ حد بستر تالاب: آخرین نقطه پیشروی آب تالابها د ـ نیاز آبی محیط زیستی تالابها و رودخانههای بالادست آن: کمیت و کیفیتی از آب که جهت حفظ ویژگیهای بوم شناختی و تأمین پایداری کارکردها و خدمات یک زیست بوم تالابی یا رودخانه ای مشخص، موردنیاز میباشد. هـ ـ حقابه محیط زیستی تالابها و رودخانههای بالادست آن: بخشی از ظرفیت آبی حوضه آبریز تالاب که به منظور تأمین نیاز آبی محیط زیستی تالاب و رودخانه بالادست آن و با یک برنامه توزیع زمانی جهت تداوم پایداری و کارکردهای تالاب و رودخانههای بالادست آن با پیشنهاد سازمان توسط وزارت نیرو متناسب با شرایط اقلیمی تخصیص مییابد. و ـ پایداری تالاب: شرایطی از کمیت و کیفیت تالاب که علاوه بر حفظ ویژگیهای محیط زیستی و تنوع زیستی بتواند در بلندمدت ارایه خدمات و کارکردهای متنوع برای جوامع انسانی را پشتیبانی نماید. در این شرایط، تالاب از نظر کمیت آب از حداقل حقابه محیط زیستی برخوردار بوده و از نظر کیفیت آب و خاک در سطح استانداردهای ملی قرار میگیرد. ز ـ راهبردها و برنامه عمل ملی حفاظت و احیاء تالابها: سند راهبردی بالادستی و برنامه عملی جامعی است که استفاده از رویکرد زیست بومی را در راستای پایداری تالابهای کشور نهادینه نموده و اهداف کلی برای حفاظت از تالابها و اقدامات اولویتدار و شیوه همکاری بین دستگاههای اجرایی ذی ربط و ذی نفعان را مشخص میسازد.