در این آییننامه اصطلاحات زیر در معانی مشروح مربوط به کار میروند و سایر اصطلاحات مندرج در این آییننامه تابع تعاریف مندرج در قانون بیمه اجباری خسارات وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه است: الف ـ قانون: قانون بیمه اجباری خسارات وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه ـ مصوب ۱۳۹۵ـ. ب ـ پلیس: مأموران راهنمایی و رانندگی و پلیس راه نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران. پ ـ بیمهگر: شرکت سهامی بیمه ایران و هر شرکت بیمه غیردولتی دارای مجوز فعالیت در رشته بیمه شخص ثالث از بیمه مرکزی. ت ـ بیمهنامه معتبر شخص ثالث: سند حاکی از انعقاد قرارداد بیمه، متعلق به وسیله نقلیه موضوع ماده (۲) قانون، میان دارنده وسیله نقلیه و بیمهگر که دارای تاریخ اعتبار باشد. ث ـ توقفگاه: توقفگاههای مذکور در تصویبنامه شماره ۱۷۹۳۹۸/ت۴۶۸۴۴ک مورخ ۱۳/۹/۱۳۹۱ و اصلاحات بعدی آن. ج ـ توقیف: بازداشتن وسیله نقلیه از حرکت تا زمان ارایه بیمهنامه معتبر. چ ـ سامانه بیمهنامه شخص ثالث: سامانهای الکترونیکی به منظور تجمیع اطلاعات بیمهنامههای شخص ثالث صادر شده توسط بیمهگر. ح ـ دارنده وسیله نقلیه: اعم از مالک یا متصرف وسیله نقلیه است و هر کدام که بیمهنامه موضوع ماده (۲) قانون را تحصیل کند تکلیف از دیگری ساقط میشود.