تعاریف: (الف) نهال: گیاه دارای ساقه (تنه) چوبی منفرد که محیط بن آن کمتر از پانزده (۱۵) سانتیمتر باشد. (ب) درخت: گیاه خشبی(چوبی) دارای ساقه منفرد اعم از درخت دارای میوه ماکول (مثمر) و سایر درختان(غیر مثمر)که محیط بن آنها از پانزده سانتیمتر کمتر نباشد.
درخت مو با هر بن و بوتههای چای مشمول این تعریف میباشد. (ج) بن درخت: محل تلاقی تنه درخت یا نهال با سطح زمین است. در صورتی که درخت در سطح زمین به چند ساقه منشعب شده باشد بن قطورترین ساقه ملاک عمل خواهد بود و بقیه ساقهها شاخه محسوب میشوند. (د) باغ: از نظر این آییننامه به محلی اتلاق میشود که مطابق سند مالکیت رسمی، حداقل ۵۰۰ مترمربع مساحت داشته و سطح اشغال بنای مجاز آن (مطابق با پروانه و گواهی معتبر تا قبل از تصویب اصلاحیه قانون ـ ۲۰/۴/۱۳۸۸) کمتر از ۴۵ درصد بوده و علاوه بر آن حداقل یکی از مشخصات ذیل را داشته باشد: جزء یکم: به طور متوسط درهر بیست و پنج (۲۵) مترمربع یک اصله درخت مثمر و یا غیرمثمر و یا ترکیبی از آنها وجود داشته باشد. قطع و امحای درختان موجب عدم احتساب تعداد درختان کسر شده در آمار لحاظ شده در این بند نخواهد بود. جزء دوم: دارا بودن سند مالکیت و یا سند مادر (مشروط بر آنکه سند مادر صادره بعد از تصویب لایحه قانونی سال ۱۳۵۹باشد) به عنوان باغ، باغچه، زمین مشجر و باغ عمارت جزء سوم: دارا بودن سابقه رای دایر باغ، دایر باغچه، دایر مشجر از کمیسیون ماده دوازدهم (۱۲) قانون زمین شهری. جزء چهارم: محلهایی که در حریم شهر توسط وزارت جهاد کشاورزی باغ شناخته شدهاند و سپس در طرحهای توسعه شهری جدید به محدودههای شهری الحاق گردیدهاند. جزء پنجم: افزون بر جزء های فوقالذکر، محلهایی که از حیث دارا بودن ارزشهای زیستمحیطی (از جمله وجود درختان کهنسال و ارزشمند، بوستان، زیرساخت آبی) مبتنی بر اقتضای بومی و محلی که توسط شوراهای اسلامی شهر، بر اساس ملاکها و معیارهایی که توسط همان شورا تعیین و تصویب میگردد، باغ شناخته میشوند. شوراهای اسلامی شهر موظف به تعیین معیارهای دقیق و شفاف این جزء (منجمله اراضی مجزی شده از باغهای پیوسته و پهنههای سبز، املاکی که پوشش توده درختان بر بناها غلبه داشته باشند و…) بوده و و صرفا پس از تأیید معیارها توسط شورای عالی استانها، قابلیت اجرایی دارد.
در بررسی سابقه وضعیت درختان در جزءهای ۱ و ۵، استناد به تصاویر هوایی سال ۱۳۵۸ به بعد معتبر و قابل استناد میباشد، به ویژه در املاک مشمول جزء ۲ که سند مالکیت قبل از تصویب قانون (سال ۱۳۵۹) دارند.
جهت جلوگیری از خردشدن املاک باغ طبق قانون، درصورت تفکیک باغ به عرصههای کوچکتر و بلافصل بودن پلاک از سایر قطعات تفکیکی، عرصههای تفکیکی و مفروزه به هر مساحت که باشند، باغ محسوب میگردند.
محلهایی که فاقد شروط پنجگانه مذکور بوده و باغ شناخته نشوند، در صورتی که بعد از تصویب این آییننامه درختکاری شوند، مشمول جزء ۱ نبوده و همچنان باغ شناخته نمیشوند. مشروط بر آنکه درختان توسط مالک یا ذینفع در سامانه ثبت درخت درج شوند. شهرداری نیز مکلف است پس از اعلام مالک یا ذینفع، تصاویر هوایی و گزارش مربوط به غرس درختان را ثبت و در سامانههای مربوطه بارگذاری نماید. (ه) فضای سبز شهری: عرصههای مشجر و دارای پوشش گیاهی و یا عرصههای دارای کاربری فضای سبز در طرحهای جامع و تفصیلی شهری در محدوده و حریم شهرها که دارای مالکیت عمومی، دولتی و خصوصی باشند. (و) قانون: منظور از قانون در این آئیننامه قانون «اصلاح قانون حفظ و گسترش فضای سبز در شهرها مصوب سال ۰۱/۰۳/۱۳۵۹ شورای انقلاب» میباشد که در تاریخ ۱۳/۰۵/۱۳۸۸ به تصویب مجمع تشخیص مصلحت نظام رسیده است.