در این آیین نامه اصطلاحات زیر در معانی مشروح مربوط به کار می روند:
- قانون: قانون تاسیس صندوق بیمه همگانی حوادث طبیعی- مصوب 1399.
- صندوق: صندوق بیمه حوادث طبیعی ساختمان.
- بیمه مرکزی: بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران.
- حوادث طبیعی: حوادث مندرج در ماده (۱) قانون از جمله زلزله، ســل، طوفان، صـاعقه، سنگینی برف، رانش زمین، ریزش کوه و دریالرزه (سونامی).
- واحد مسکونی: هر واحد ساختمانی با کاربری مسکونی که دارای انشعاب قانونی برق برای مصارف خانگی می باشد.
- واحد غیرمسکونی: هر واحد ساختمانی با کاربری غیرمسکونی (تجاری، اداری (عمومی)، صنعتی و کشاورزی) که دارای انشعاب قانونی برق می باشد.
- حق بیمه: وجوهی که به موجب قانون بابت پوشـش بیمه پایه توسـط بیمه گذاران و دولت حسب مورد پرداخت می شود.
- بیمـه پـایه: پوشـش بیمه ای که صـندوق به موجب مقررات مربوط متعهد به ارایه آن به بیمه گذار می باشد.
- مالک: هر شخص حقیقی یا حقوقی که سند یا مدارک اثبات کننده دال بر مالکیت وی باشد.
- بیمه گذار: هر شخص حقیقی یا حقوقی مالک واحد مسکونی یا غیرمسکونی که مکلف به پرداخت حق بیمه مندرج در قبض برق خود می باشد.
- ذینفع بیمـه پایه: بیمه گذار، وراث قانونی یا قائم مقام قانونی وی که خسـارت مالی به او پرداخت می شود.
- سامانه: سامانه ارایه خدمات بیمه پایه حوادث طبیعی ساختمان.
- خسـارت مالی: هزینه های مربوط به بازسازی و یا تعمیر واحد مسکونی یا غیرمسکونی و سـهم آنهـا از مشـاعـات نـاشـی از حوادث طبیعی که صـندوق با رعایت حداکثر تعهد مقرر در آیین نامه اجرایی ماده (۲) قانون متعهد به جبران آن است.
- حسـاب ویژه: حساب ویژه حوادث طبیعی موضوع ماده (۵) قانون که توسط بیمه مرکزی ایجاد و اداره می شود.