در این آیین نامه اصطلاحات زیر در معانی مشروح مربوط به کار می روند و سایر اصطلاحات تابع تعاریف مندرج در قانون بیمه اجباری خسارات وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه – مصوب ۱۳۹۵ – که در این آیین نامه به اختصار “قانون” نامیده می شود، است. الف – بیمه مرکزی: بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران ب – بیمه گر: شرکت سهامی بیمه ایران یا هر یک از شرکت های بیمه غیردولتی که مجوز فعالیت در رشته بیمه شخص ثالث را از بیمه مرکزی دریافت نموده باشد. پ – بیمه نامه: سند بیمه اجباری جهت پوشش خسارت وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه و سند بیمه حواث راننده به ترتیب مقرر در مواد (۲) و (۳) قانون. ت – انتقال دهنده: مالک وسیله نقلیه که در مدت اعتبار بیمه نامه مالکیت وسیله نقلیه خود را بر اساس ماده (۴) این آیین نامه به انتقال گیرنده منتقل کرده است. ث – انتقال گیرنده: شخصی که مالکیت وسیله نقلیه در مدت اعتبار بیمه نامه با توجه به ماده (۴) این آیین نامه به صورت قطعی به وی منتقل شده است. ج – سابقه تخفیف عدم خسارت: کلیه تخفیفاتی که به واسطه نداشتن حوادث منجر به خسارت بدنی یا مالی در بیمه نامه اعمال شده باشد. چ – سامانه جامع حواث رانندگی: سامانه موضوع ماده (۴۱) قانون. ح – سامانه الکترونیک: سامانه موضوع ماده (۵۵) قانون.