در این آییننامه، اصطلاحات زیر در معانی مشروح به کار میروند: الف ـ سازمان: سازمان صنایع کوچک و شهرکهای صنعتی ایران ب ـ واحد استانی تابع: شرکت شهرکهای صنعتی تابع سازمان صنایع کوچک و شهرکهای صنعتی ایران ج ـ وظایف حاکمیتی: آن دسته از فعالیتهای شرکت شهرکهای صنعتی که منطبق بر ماده (۸) قانون مدیریت خدمات کشوری و وظایف توسعهای محوله در قانون اصلاح تبصره (۵) بند (الف) ماده (۳) قانون اجرای سیاستهای کلی اصل (۴۴) قانون اساسی و الحاق دو تبصره به آن ـ مصوب ۱۳۹۲ـ میباشند. د ـ صنایع کوچک: واحدهای تولیدی دارای ظرفیت اشتغال کمتر از پنجاه نفر. هـ ـ متقاضی: شخص حقیقی یا حقوقی غیردولتی که خواهان اخذ مجوز ایجاد شهرک و یا ناحیه صنعتی است و توسط سازمان تأیید صلاحیت میشود. وـ پروانه تأسیس: مجوزی که واحد استانی تابع برای ایجاد شهرک یا ناحیه صنعتی غیردولتی صادر مینماید. ز ـ شهرک و ناحیه صنعتی: مکانی است دارای محدوده و مساحت معین که براساس قانون راجع به تأسیس شرکت شهرکهای صنعتی ایران ـ مصوب ۱۳۶۲ـ و اصلاحات بعدی آن ایجادشده یا میشود و نواحی صنعتی مشمول قانون یادشده شامل مجموعهای ساماندهی شده از واحدهای صنعتی، پژوهشی، فناوری و خدمات پشتیبانی است که در آن امکانات زیربنایی و خدمات ضروری مورد نیاز به واحدهای مذکور واگذار میشود. ح ـ شرکت خدماتی: شرکتی که براساس مفاد ماده (۵) قانون نحوه واگذاری مالکیت و اداره امور شهرکهای صنعتی ـ مصوب۱۳۸۷ـ تشکیل میگردد. ط ـ قرارداد: قرارداد تخصیص زمین و استفاده از امکانات زیربنایی و خدمات ضروری شهرک صنعتی که بین دارنده پروانه تأسیس و بهرهبرداری و طرف قرارداد مطابق دفترچه قرارداد نمونه مصوب هیأت مدیره سازمان منعقد میگردد. ی ـ طرف قرارداد: شخص حقیقی یا حقوقی که برای ایجاد و بهرهبرداری از واحد صنعتی، نسبت به انعقاد قرارداد با دارنده پروانه تأسیس و بهرهبرداری اقدام نماید. ک ـ پروانه بهرهبرداری: مجوزی که واحد استانی تابع پس از اینکه زیرساختهای شهرک صنعتی غیردولتی در فاز عملیاتی جهت واگذاری اراضی به اشخاص آماده گردید برای دارنده پروانه تأسیس صادر مینماید.