ماده۲آییننامه قانونی لغو مالکیت اراضی موات شهری و کیفیت عمران آن (منسوخ)مصوب ۱۳۵۸ · ماده ۲ از ۲۳
زمین موات از نظر این قانون زمینی است که معطل مانده و عمران و آبادی در آن به عمل نیامده باشد، عمران و آبادی قابل قبول به شرح زیر است: ۱-۲- زمین قبلا به صورت خانه بوده و در سند مالکیت قید شده باشد. ۲-۲- هرگاه در زمین قبلا ساختمانی بوده و بعداً خراب شده و فعلا بقایای آن مشهود باشد و در این صورت معادل ۴ برابر مساحت زیربنای ساختمان مخروبه، احیاء شده محسوب میگردد. ۳-۲- اراضی زیر کشت محصولات زراعی و باغهای گلی که لااقل سه چهارم مساحت مزین آن زیر کشت باشد. ۴-۲- باغ مشجر اعم از مثمر و غیرمثمر که در هر صد متر مربع ۶ اصله درخت سه ساله کاشته شده باشد، مشروط بر اینکه با در نظر گرفتن خیابانبندی و تاسیسات مورد نیاز باغ لااقل سه چهارم از مساحت زمین مشجر باشد. ۵-۲- نوع استفاده از اراضی و باغات مذکور در بندهای ۲ – ۳ و ۲ – ۴ تغییرناپذیر است ولی صاحبان این اراضی و باغات میتوانند با رعایت مقررات شهرداری محل برای سکونت شخصی و یا رفع نیازمندیهای زراعی و باغداری یک دستگاه ساختمان که مساحت زیربنای آن از ۲۵۰ متر مربع تجاوز ننماید احداث نمایند. ۶-۲- در صورتی که در زمین ساختمان احداث شده باشد، لااقل یک طبقه آن کامل مسقف و قابل بهرهبرداری بوده و مجموع مساحت زیربنای آن از یک چهارم مساحت کل زمین کمتر نباشد. ۷-۲- در مورد پارکینگها – اتوشوئیها – تعمیرگاهها و تاسیسات مشابه عمران آن تابع ضوابط مطرح جامع بوده و در شهرهائی که ضوابطی وجود نباشد شهرداریها ضوابط آن را تعیین خواهند نمود و چنانچه تاسیساتی که در گذشته بوجود آمده است دارای پروانه کسب بوده و یا دائر باشند احیاء شده محسوب میشود. ۸-۲- هرگاه اعیانی استخر شنا یا ورزشگاه باشد در این صورت مساحتی معادل حداکثر ۸ برابر سطح زیر بنا احیاء شده محسوب میشود. ۹-۲- اراضی مشمول بندهای ۲ – ۷ و ۲ – ۸ غیرقابل تفکیک بوده و نوع استفاده از آنها تغییرناپذیر است، ولی مالکین آن میتوانند طبق ضوابط شهرداریها نسبت به تکمیل و مرمت آنها اقدام نمایند.