تعاریف: ۱. جایگاه عرضه سوخت: تأسیساتی است که انواع سوخت اعم از گاز طبیعی فشرده و یا سوخت مایع مانند گازوئیل، بنزین و گاز مایع را برای وسایل نقلیه موتوری عرضه و توزیع می نماید. ۲. جایگاه سوخت ساحلی/ دریایی: جایگاه توزیع سوخت مستقر در ساحل و یا مجاور آن، اسکله، لنگرگاه یا یک بارانداز شناور که سوخت را به داخل باک شناورهای دریایی توزیع می نماید. ۳. مرجع صدور مجوز جایگاه: شرکت ملی پخش فرآورده های نفتی ایران، زیر مجموعه وزارت نفت است که نسبت به صدور مجوزهای لازم برای احداث، بهره برداری، تعمیر و نگهداشت جایگاه اقدام می کند. ۴. مالک جایگاه ) جایگاه دار (: شخص حقیقی یا حقوقی است که برای ساخت و بهره برداری جایگاه عرضه سوخت، سرمایه گذاری نموده و مالکیت آن را بر عهده دارد؛ مالک جایگاه می تواند بهره بردار نیز باشد. ۵. بهره بردار: شخص حقیقی یا حقوقی که با اخذ مجوز بهره برداری از مرجع صدور مجوز جایگاه، مسئولیت ایمنی، بهره برداری، تعمیرات، نگهداری و عرضه سوخت در جایگاه را بر عهده دارد. کارفرما می تواند مالک جایگاه و یا بهره بردار باشد. ۶. کارگر مجرب: کارگری که از آموزش، دانش فنی، مهارت و تجربه لازم برای نظارت یا انجام کار ایمن در امور محوله برخوردار باشد. ۷. کارگر مجاز: کارگر مجربی است که دارای مجوزهای معتبر، کتبی و رسمی از مراجع دارای صلاح یت برای انجام کار مشخص است. ۸. گاز طبیعی: مخلوط گازی شکل از ترکیبات هیدروکربنی که متان اصلی ترین آن و معمولاً شامل دیگر ترکیبات مانند اتان، پروپان و هیدروکربن های سنگین تر و برخی گازهای غیرقابل اشتعال مانند نیتروژن و دی اکسیدکربن است؛ گاز طبیعی همچنین می تواند شامل اجزای دیگر و یا مواد آلاینده مانند گوگرد یا دیگر ترکیبات شیمیایی باشد. ۹. گاز طبیعی فشرده: گازی طبیعی است که به منظور مصرف سوخت در وسایل نقلیه موتوری؛ فشرده، ذخیره و عرضه می شود. ۱۰. سوخت مایع: مایعی است که به منظور مصرف سوخت در وسایل نقلیه موتوری، ذخیره و عرضه می شود. ۱۱. تأمین کننده تجهیزات: شخصی حقوقی است که مسئولیت طراحی، تأمین، تحویل و ارائه خدمات پس از فروش و ایمنی تجهیزات جایگاه را بر عهده دارد و باید مورد تأیید مرجع صدور مجوز جایگاه باشد. ۱۲. شرکت تعمیر و نگهداشت: شخصی حقوقی که از مرجع صدور مجوز برای انجام تعمیرات و نگهداری تجهیزات جایگاه مجوزهای لازم را اخذ نموده باشد. ۱۳. کمپرسور: دستگاهی است که طی مراحل مختلف، موجب فشرده سازی گاز طبیعی می گردد. ۱۴. دیسپنسر: دستگاهی که "سوخت مایع" مانند بنزین و گازوئیل و یا "سوخت گازی شکل" مانند گاز طبیعی را توزیع کرده و تحویل می دهد؛ این دستگاه هم زمان حجم و قیمت سوخت را اندازه گیری نموده و می تواند یک یا چند نوع سوخت را جداگانه تحویل دهد. ۱۵. ظرف مخصوص حمل سوخت مایع: مخزن مورد تأیید مراجع صلاحیت دار با ظرفیت کمتر یا مساوی بیست (۲۰) لیتر که با در فنری حفاظ دار تجهیز و به گونه ای طراحی شده که با قرار گرفتن در معرض آتش، فشار داخلی خود را به صورت ایمن رها سازد. ۱۶. وسیله جداشونده: کوپلینگی است که در محل های خاص نصب شده و در مواقع ضروری باعث جدایش می شود؛ شیر خود مسدود کننده باید بتواند به صورت خودکار قسمت جدا شده را آب بندی نماید. ۱۷. اتاقک تجهیزات (کانوپی): سازه ای است دارای مقاومت مکانیکی مشخص و مقاوم در برابر آتش که تجهیزات را در برابر عوامل محیطی محافظت می نماید و ضمن کاهش انتشار صدا، سهولت در حمل و نقل تجهیزات و ایمنی آن ها را سبب می شود. ۱۸. شیر قطع اضطراری: شیری که برای قطع جریان سریع سوخت در مواقع اضطراری استفاده می شود و معمولاً با حرکت ربع دور (چرخش۹۰درجه ای) از وضعیت کاملاً باز به وضعیت کاملاً بسته در می آید. ۱۹. سامانه های آشکارساز: یک یا چند حسگر قادر به شناسایی نشت گاز، دود، شعله و حرارت به میزان و درصد معین است و سامانه های هشدار دهنده و ایمنی را فعال می کند. ۲۰. مخزن ذخیره میانی: یک یا چند مخزن تحت فشار که به منظور ذخیره سازی گاز طبیعی فشرده در جایگاه های عرضه سوخت گاز طبیعی فشرده، بکار می رود. ۲۱. فشار ترکیدگی: فشاری که از حداکثر میزان فشار مجاز قطعات بیشتر بوده و باعث تخریب شده و در نتیجه منجر به خروج سیال از تجهیزات می گردد. ۲۲. سیلندر: مخزن تحت فشاری است که برای ذخیره گاز طبیعی فشرده یا گاز مایع استفاده می شود. ۲۳. شیلنگ توزیع کننده: وسیله لوله ای شکل، مقاوم و قابل انعطاف است که برای انتقال انواع سوخت مایع و گاز استفاده می گردد. ۲۴. شیلنگ تخلیه: وسیله لوله ای شکل، مقاوم و قابل انعطاف است که سوخت مایع را از تانکر حمل به مخازن جایگاه منتقل می نماید. ۲۵. ذخیره سیار یا تیوب تریلر: چندین سیلندر یا مخزن با منضمات مربوطه که روی وسیله نقلیه یا تریلر نصب شده اند و جهت تأمین سوخت مایع و گاز برای مصارف خانگی، صنعتی و یا خودرویی به کار می روند. ۲۶. کانال تأسیسات، ترانشه: مجرای ی است که لوله های گاز، لوله های تأسیسات، کابل های برق و سایر موارد از آن عبور می کند. ۲۷. منطقه خطر: منطقه ای است که در آن ترکیبات قابل انفجار وجود دارد یا انتظار چنین شرایطی به دفعات ممکن باشد. ۲۸. منطقه بی خطر: محدوده ای که درآن وجود گاز قابل انفجار به میزانی که باید ملاحظات ویژه ای در ساخت، نصب و استفاده از تجهیزات رعایت شود، انتظار نمی رود. ۲۹. ناحیه: ناحیه یا زون، منطقه خطرناکی است که برحسب مدت زمان وجود شرایط ترکیبات قابل انفجار در آن و بر اساس میزان تکرار این شرایط، طبقه بندی می گردد. ۳۰. ناحیه صفر: ناحیه ای است که در آن ترکیبات قابل انفجار به طور دائم وجود دارد یا انتظار می رود که برای مدت زمان طولانی موجود باشد و یا چنین شرایطی به دفعات زیاد در دور ه های کوتاه مدت رخ دهد. ۳۱. ناحیه یک: ناحیه ای است که در طی کار عادی، می توان وجود متناوب یا گه گاه ترکیبات قابل انفجار را انتظار داشت. ۳۲. ناحیه دو: ناحیه ای است که در طی دوره کار عادی، وجود ترکیبات قابل انفجار انتظار نمی رود و یا چنین شرایطی به دفعات بسیار کم و در مدت زمان کوتاه رخ دهد. ۳۳. پناهگاه: اتاقکی است که برای محافظت مخزن سوخت مایع ساخته شده و در برابر آتش مقاوم است. ۳۴. مخازن دفنی: به مخازن فلزی اطلاق میشود که برای ذخیره سوخت مایع بکار میرود. این مخازن در زیر سطح زمین قرار گرفته و اطراف آن به وسیله ماسه بادی پر میگردد تا از نفوذ رطوبت به بدنه فلزی مخزن پیشگیری بعمل آید.